فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٠٤ - مبحث پنجم خبريابى و حفاظت اطلاعات

اين چنين بوده و اطلاعات نظامى و سياسى از دشمن بالفعل و يا بالقوه، عامل مؤثر قدرت به شمار مى‌رفته است.

انگيزه اصلى جاسوسى كه سابقه ديرينه در تاريخ تحولات سياسى و نظامى جهان دارد همانا دستيابى به اين عامل قدرت بوده است.

لكن با وجود اين واقعيت انكارناپذير، عنصر اطلاعات به تنهايى نمى‌تواند نقش اصلى خود را ايفا نمايد و براى تضمين اهداف و نتايج آن بايد از يك سو اطلاعات كسب شده حفاظت گردد و از سوى ديگر اطلاعات مربوط به وضعيت خودى، سخت از دسترس دشمن محافظت گردد، تا به نتايج مطلوب اطلاعات به دست آمده اطمينان حاصل شود.

اطلاعات به‌دست آمده و سپس كشف شده و لو رفته، به جاى اين كه مفيد و قدرت آفرين باشد خود وسيله آسيب‌پذيرى و سوءاستفاده متقابل مى‌گردد. به همين دليل است كه جاسوسان دوطرفه در خنثى سازى اطلاعات ارزشمند به‌دست آمده براى يك طرف به مبادله اطلاعات كاذب و يا كشف و انتقال ميزان اطلاعات يك طرف به نفع طرف ديگر مى‌پردازند و از اين طريق بسيارى از اطلاعات ارزشمند را. بنابراين، خبريابى همواره بايد با حفاظت اطلاعات همراه باشد و اين امر نه تنها بر ارزش و اهميت اطلاعات مى‌افزايد، بلكه پيوسته آن را مشكلتر و پيچيده‌تر نيز مى‌سازد.

در اين كه خبريابى و حفاظت اطلاعات در رابطه با وضعيت دشمن يا دشمنان بالفعل و يا بالقوه يك امر كاملا "عقلانى و منطقى و متكّى بر تجربه و تعقل و برخواسته از هوشمندى انسان مى‌باشد، ترديدى نمى‌توان داشت و چنانكه خواهيم ديد اسلام هم چه از نظر تئورى و چه به صورت عملى و كاربردى بر آن تأكيد ورزيده است، اما در آغاز اين بحث اشاره به اين نكته ضرورى است كه راهها و شيوه‌ها در اين زمينه كاملاً متفاوت بوده و تأكيد اسلام بر كسب اطلاعات از وضعيت دشمن و حفاظت اطلاعات در اسلام هرگز به معنى قابل قبول بودن شيوه‌هاى نادرستى كه در سازمانهاى جاسوسى دنيا از قبيل سازمان سيا، كاگب و موساد متداول بوده است، نمى‌باشد.

فجايع وحشتناكى كه اين سازمانهاى مخوف بر عليه ملتهاى مظلوم و جهانيان در تاريخ يكصد ساله اخير بوجود آورده‌اند، ننگين‌ترين صفحات تاريخ سياسى معاصر را رقم زده است.