آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٨٦ - فصل ٧ دعاهايى كه هنگام بيرون آوردن لباس براى غسل كردن مىخوانم و نيت و نيايشم هنگام غسل

مى‌آورم. براى هر يك از اين غسل‌ها روايتى يافته‌ام كه اقتضا مى‌كند آن‌ها را در اين حال در نظر آورم.

هنگامى كه تمام اين نيّت‌ها را در خاطر آوردم- بنا بر آن چه در بعضى روايات ديده‌ام- يك غسل براى همه‌ى آن‌ها كفايت مى‌كند؛ به ويژه اگر غسل ارتماسى باشد؛ چون هر لحظه و دقيقه‌اى از غوطه‌ور بودن در آب كافى است كه از چندين غسل كفايت و انسان را از ارتماس‌هاى متعدد بى‌نياز كند؛ چرا كه شامل بقيّه‌ى اعضا هم مى‌شود. بعد از نيّت ياد شده، [با آب‌] مضمضه و استنشاق مى‌كنم. پس از اين دو كار، براى غسل‌هاى ياد شده، به نيّت جديد نياز نيست.

سپس خداى بزرگ را به كلامى بدين مضمون مورد خطاب قرار مى‌دهم:

اللّهمّ إنّني ما أسلّم نفسي إلى الماء و لا إلى الهواء و لا إلى غيرك من سائر الأشياء و إنّما أسلّمها إليك و إلى عنايتك بها و حفظك لها عند الإنشاء و شمولك لها بالنّعماء. فيا من يجعل الشّفاء فيما يشاء من الأشياء! اجعل شفائي من كلّ داء في اغتسالي بهذا الماء و املأه من الدّواء و الشّفاء و اجعله سببا لطول البقاء و إجابة الدّعاء و دفع أنواع البلاء و الابتلاء و النّصر على الأعداء و طهّرني به من الذّنوب و العيوب و وفّقني به لأداء الواجب و المندوب؛ برحمتك يا أرحم الرّاحمين.

بار خدايا، من خودم را به آب و هوا و هيچ چيز ديگرى جز وجود مقدّست نمى‌سپارم و خودم را تنها به تو و به توجّه و نگهبانى‌ات- آن گاه كه مرا آفريدى- و به نعمت‌هايت- كه مرا در خود پوشانده است- وامى‌گذارم. پس اين آن كه درمان را در هر چه خود مى‌خواهى قرار مى‌دهى، درمان هر درد مرا در غسل كردنم به اين آب قرار بده و آن را از دارو و درمان پر كن و مايه‌ى طول عمر و پذيرفته شدن دعا و نياز به درگاه خود و برطرف كردن هر گونه گرفتارى و ناراحتى و سبب‌