آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٥٤ - فصل ١ گفتار و تدبير نيك در بين راه

شايسته است مسافر وقت فرود آمدن سبحان اللَّه و وقت بر نشستن اللَّه اكبر بگويد؛ چنان كه شيخ صدوق از حضرت صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود:

«پيامبر خدا ٦ در هنگام مسافرت، زمان پياده شدن‌

سبحان اللَّه‌

و وقت سوار شدن‌

اللَّه اكبر

مى‌گفت.»[١] هم چنين پيامبر اكرم ٦ فرموده است:

«سوگند به آن كه جان أبو القاسم به دست اوست، هيچ يك از شما بر بلندى كه مى‌رسد،

لا إله إلّا اللَّه و اللَّه اكبر

نمى‌گويد؛ مگر اين كه هر چه در پشت سر اوست، با تهليل او، تهليل و هر چه در پيش روى اوست، با تكبيرش، تكبير مى‌گويند تا به پايين برسد.»[٢] در خصوص لفظ اللَّه اكبر روايت شده است: «هر گاه بر جاى بلندى از زمين يا تپّه يا بالاى پلى قرار گرفتى، بگو:

اللَّه أكبر، اللَّه أكبر، اللَّه أكبر، لا إله إلّا اللَّه و اللَّه أكبر، و الحمد للَّه ربّ العالمين، اللّهمّ لك الشّرف على كلّ شرف‌

سپس بگو:

خرجت بحول اللَّه و قوّته، بغير حول منّي و لا قوّة، لكن بحول اللَّه و قوّته، برئت إليك يا ربّ من الحول و القوّة. اللّهمّ إنّي أسألك بركة سفري هذا و بركة أهله. اللّهمّ إنّي أسألك من فضلك الواسع رزقا حلالا طيّبا تسوقه إليّ و أنا خافض في عافية بقوّتك و قدرتك. اللّهمّ سرت في سفرى هذا بلا ثقة منّي لغيرك و لا رجاء لسواك، فارزقنى في ذلك شكرك و عافيتك و وفّقني لطاعتك و عبادتك حتّى ترضى و بعد الرّضا.

به توان و نيروى الهى بيرون شدم؛ بى‌آنكه در خود توان و

[١]. همان.

[٢]. همان.