آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٢٤ - فصل ١٣ گفتار لقمان در بارهى آداب سفر كه از امام صادق

مى‌كنند يا قرض مى‌دهند، تو هم بخشش كن. سخن بزرگ‌تر از خودت را بشنو و هر گاه هم‌سفرانت به كارى دستور دادند يا خواسته‌اى داشتند، قصد قربت كن و پاسخ مثبت ده و از گفتن «نه» بپرهيز؛ چون گفتن «نه» نشانه‌ى نادانى و فرو مايگى است.

اگر در انتخاب راه سرگردان شديد، فرود آييد و با هم مشورت كنيد و اگر شخصى تنها را ديديد، در باره‌ى راه از وى سؤال نكنيد و از او راه نمايى نخواهيد؛ چون وجود يك نفر در بيابان مشكوك است؛ شايد جاسوس يا ديدبان دزدها يا شيطانى باشد كه مى‌خواهد شما را گم راه سازد. از راه‌نمايى خواستن از دو نفر هم بپرهيزيد؛ مگر آن كه آثار درستى را در آن‌ها مشاهده كنيد يا مصلحتى را در نظر بگيريد كه من آن را نمى‌دانم؛ چون خردمند هر وقت چيزى را به چشمش ديد، حق را از آن در مى‌يابد و شخص حاضر چيزى را درك مى‌كند كه غايب از درك آن عاجز است.

پسرم، هر گاه كه وقت نماز فرا رسيد، فورا بخوان و به خاطر هيچ كارى آن را به تأخير نينداز و خيالت را آسوده گردان؛ چون آن وامى است كه تو بايد بپردازى.

پشت حيوانات را خوابگاهت قرار مده؛ چون موجب آن مى‌شود كه پشت حيوان زود زخم گردد و دانايان چنين كارى نمى‌كنند؛ مگر آن كه در هودجى باشى كه بتوانى دراز بكشى و پايت را جابه‌جا كنى تا مفاصل نرم گردد.

چون به منزل‌گاه رسيدى، از مركبت پياده شو و قبل از آن كه خودت به سراغ غذا بر وى، مركبت را تيمار كن و علف بده. براى استراحتگاهت زمينى را برگزين كه رنگش از جاهاى ديگر بهتر و خاكش نرم‌تر و گياه و سبزه‌اش بيشتر باشد. وقتى فرود آمدى، پيش از نشستن دو ركعت نماز بگذار. براى ادرار كردن و قضاى حاجت به جاى دورى برو. هنگامى كه آهنگ رفتن كردى نيز دو ركعت نماز بخوان. بعد زمينى را كه در آن فرود آمده‌اى، بدرود گوى و بر آن و بر اهل آن سلام بده؛ چون بر هر جاى زمين گروهى از ملائكه جاى دارند.

اگر برايت ميسّر است كه غذا نخورى تا نخست مقدارى از آن را