آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٩٢ - فصل ٤ تعويذى براى اسب سوار و اسب و چارپايان بنا بر آن چه به اين باب مربوط يافتيم

در پناه مى‌آورم اين حيوان و صاحبش و مكانش و چراگاهش و ديگر اعضاى او، سر و سم‌هايش را، از حشرات زمين و از زيان ديدن و از چشم مردم پست، از بقيّه‌ى درندگان و حشرات و از هر آزار و بلا و از ماه‌ها و روزگار و تنزّل و غرق شدن و سوختن و وبا و رسيدن سختى‌ها، به واسطه‌ى اين پيمان‌هاى بزرگ و نام‌هاى خوب بلند مرتبه، از هر چشمى كه به بدى به آن بنگرد و از گزند شور چشمان و از ديدگان تمامى جنّ و انس.

به نام خداوند پديد آورنده‌ى جهان‌ها؛ به نام خداوند داناى راز و پنهان‌تر از آن؛ به نام پروردگار بلند مرتبه و به آن نام‌هاى بزرگ خدا كه در سراپرده‌هاى علم وى و در حجاب‌هاى اقتدار اوست كه به آن مردگان زنده شوند و آسمان‌ها به سبب آن بلند گرديده است و به آن نام‌هاى خداوند كه خورشيد به وسيله‌ى آن‌ها پرتو افشانى مى‌كند و عرش به وسيله‌ى آن از آن چه كه ياد كردم يا فراموش كردم و آن چه فهميدم و يا ندانستم، فراتر رفته است و به آن نام‌ها كه باقى چشم‌هاى بيننده و گيرنده و حوادث دردناك و سينه‌هاى پر كينه را از آن دور كردى؛ به اين كه نيست جنبشى و توانى مگر به خداوند بلند مرتبه‌ى بزرگ. او مرا بس است و نيكو وكيلى است.

تعويذى ديگر از ائمه : براى چارپايان، از همان كتاب:

«بسم اللَّه الرّحمان الرّحيم؛ أعيذ من علّق عليه كتابي هذا من الخيل و الدّوابّ كميتها و شقرها و يلقها و دهمها و أغرّها و أحواها و سميدعها و زرزورها و أعسانها و محجّلها و أصفرها و ما اختلف من ألوانها، أعوّذ و أمنع و أزجر و أعقد و أحبس عن من علّق عليه كتابي هذا من جميع الخيل و البهائم و الحيوان من الكلام و الصّدام و مضغ اللّجام و مرض الأسنان و الأرسان و العثرة و النّظرة و الشّبكرة و الحصاة و البغدليّة و وجع الكبد و الرّئة و الطّحال و الانتشار و