آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٩١ - فصل ٩ خوش بو شدن

نساخته‌اى و براى عبادت خود برنگزيده‌اى و حال آن كه افتخار شناخت خودت را نصيب ما ساخته‌اى و ما را جهت عبادت خود انتخاب كرده‌اى، تو را سوگند مى‌دهم كه پاك نگه داشتنت ياد ما را و توجّهت به كار ما و بلند گرداندن مرتبه‌ى ما كمتر از اين درخت نباشد و ياد ما را، هم در اين ديار فانى و هم پس از جدا شدن از عزيزان و روز پاداش و در سراى جاودانى، به بهترين وجهى كه پيامبرزادگان و نيايشگران و اميدواران را بدان خوش نام ساخته‌اى، پاكيزه و خوش قرار ده و اين كار را سبب دورى هر گونه بلا و گرفتارى ساز؛ به رحمتت، اى مهربان‌ترين مهربانان.

سپس بر اساس روايات گلاب را بر سر و روى خود مى‌ريزم.

هم چنين هر گاه بخواهم بخور دهم، دعايى را مى‌خوانم كه روايت شده است پيامبر گرامى خدا ٦ هنگام بخور دادن مى‌خواندند.

«الحمد للَّه الّذي بنعمته تتمّ الصّالحات. اللّهمّ طيّب عرفنا و زكّ روائحنا و أحسن منقلبنا و اجعل التّقوى زادنا و الجنّة معادنا و لا تفرّق بيننا و بين عافيتك إيّانا و كرامتك لنا؛ إنّك على كلّ شي‌ء قدير.»

«سپاس خداوندى را كه به نعمتش نيكى‌ها را به تمام و كمال رسانيد! پروردگارا، بوهايى را كه از ما بر مى‌خيزد عطر آگين ساز و بوهاى بد كالبد ما را زايل گردان و پايان كار ما را نيكو فرما و توشه‌ى ما را پرهيزگارى و بازگشتگاه گشتگاه ما را بهشت قرار ده و عافيت را از ما مگير و از كرامتت ما را بهره‌مند فرما؛ چرا كه تو بر هر كار توانايى.» نيز در روايت ديگر آمده است كه انسان هنگام بخوردادن و عطر زدن بگويد:

«الحمد للَّه ربّ العالمين. اللّهمّ أمتعني بما رزقتني و لا تسلبني ما خوّلتني و اجعل ذلك رحمة و لا تجعله و بالا عليّ. اللّهمّ طيّب ذكري بين خلقك كما طيّبت نشوي و نشوري بفضل نعمتك عندي.»