آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٦٩ - بخش نهم

آيات را ذكر مى‌كنيم تا مؤمنان از آن پيروى كنند.

فصل ٤: ذكر وسيله‌ى نجات در اين مواقع كه صلوات بر محمّد و خاندان او و لعن دشمنان ايشان است.

فصل ٥: ذكر دعايى كه شخصى هنگام سقوط در دريا خواند و خداوند نجاتش داد.

فصل ٦: دعايى كه- مطابق آن چه در تاريخ آمده است- مسلمانان آن را خواندند و از دريا گذشتند و بر دشمنان پيروز شدند.

فصل ٧: دعايى كه از مولايمان، حضرت امير المؤمنين ٧، در مورد ترس از غرق شدن ذكر شده است تا شخص از آن چه مى‌ترسد، رهايى يابد.

فصل ٨: آن چه براساس روايات، هنگام گم كردن راه مى‌گوييم.

فصل ٩: ذكر شواهدى در تصديق بيان پيامبر ٦ كه فرمود: «در زمين جن‌هايى هستند كه گمشدگان را راه نمايى مى‌كنند.» فصل ١٠: آن چه در راه و هنگام ترس از دشمنان و دزدها خوانده مى‌شود.

فصل ١١: دعايى كه هنگام گرفتار شدن به چنگ دزد خوانده مى‌شود تا گرفتار از دست او رهايى يابد.

فصل ١٢: دعاى مولايمان، امير المؤمنين ٧، براى دفع حيله‌ى دشمن.

فصل ١٣: خداوند چنان هيبتى به مؤمن- اگر با اخلاص باشد- مى‌دهد كه همه از او بترسند.

فصل ١٤: دعا براى ايمنى از زيان‌هاى باران و خطر تشنگى و رهايى از آن.

فصل ١٥: دعا براى وقتى كه آب براى مسافر ناياب شود.

فصل ١٦: وقتى مسافر از شيطان يا جادوگرى بترسد.

فصل ١٧: دعاى ديگر براى ايمنى از درندگان.

فصل ١٨: روايات ديگر جهت سالم ماندن از درندگان.

فصل ١٩: [ذكرى براى‌] دفع خطر شير كه با آن مى‌توان زيان هر كسى را دفع كرد.