آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٢١ - فصل ٦ گفتارى كه مسافر هنگام خوابيدن جهت رسيدن به عنايت كامل حق مىخواند و باعث فزونى خوش بختى و تن درستى مىگردد

فصل ٦: گفتارى كه مسافر هنگام خوابيدن جهت رسيدن به عنايت كامل حق مى‌خواند و باعث فزونى خوش بختى و تن درستى مى‌گردد

چون از خوابيدن مسافر سخن گفتيم- و بدون شك سلامت ماندن او و كالايش نيازمند پاس دارى توانا و زبر دست است كه بيدار باشد- بايد پاره‌اى از آن چه را در اين مورد مى‌دانيم ياد آور شويم؛ إن شاء اللَّه تعالى. بنا بر اين، مقدارى از مطالبى را كه در كتاب «فلاح السّائل» در بحث مربوط به وقت خوابيدن، متذكّر شديم، اين جا نقل مى‌كنيم.

«خواب، مرگ بيدارى و آسودگى اعضاى ظاهرى از تلاش و پاى دارى زندگى است. خداوند بزرگ فرموده است: (و اوست كه در شب شما را مى‌ميراند و دست آوردهاى شما را در روز مى‌داند و سپس شما را در آن بر انگيزاند)[١]. خداى بزرگ در اين آيه، خواب را مرگ و بيدارى را برانگيخته شدن و زندگى خوانده است و مى‌دانيم شخص خوابيده، مانند كور و كر و گنگ و شخص همواره بيمار مى‌شود. همه‌ى اعضا در كالبد او حسّ خود را از دست مى‌دهند و در حالت خواب قادر نيست از موهبت عقل، جهت تقرّب به داننده‌ى نهان‌ها بهره‌بردارى كند. كسى كه خوابيده مثل آن است كه از زن و فرزند و مال و نيازها و كارهاى ضرورى و ما يحتاج خود دست برداشته و آن‌ها را به دور افكنده است و توان نگه دارى هيچ يك از خواسته‌ها و مقاصد خود را- كه در بيدارى بر مواظبت آن كوشا بود- ندارد و اگر بخواهد با قفل‌ها و

[١] أنعام( ٦): ٦١: وَ هُوَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ بِاللَّيْلِ وَ يَعْلَمُ ما جَرَحْتُمْ بِالنَّهارِ ثُمَّ يَبْعَثُكُمْ فِيهِ‌ ....