آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٨٢ - آياتى از قرآن كه انسان به وسيلهى آنها از دشمنان پنهان مىشود

كه به من مى‌رسد مى‌دانى؟ پس ميان من و آسيب ايشان فاصله انداز؛ به حقّ هر چه كه به آن، دعا را مستجاب مى‌گردانى؛ اى پروردگار جهانيان.»[١] هم چنين:

«بسم اللَّه و باللَّه و من اللَّه و إلى اللَّه و في سبيل اللَّه. اللّهمّ إليك أسلمت نفسي و إليك وجّهت وجهي و إليك ألجأت ظهري و إليك فوّضت أمري فاحفظني بحفظ الإيمان من بين يديّ و من خلفي و عن يميني و عن شمالي و من فوقي و من تحتي و ادفع عنّي بحولك و قوّتك فإنّه لا حول و لا قوّة إلّا باللَّه العليّ العظيم.

بسم اللَّه و باللَّه و از خدا و به سوى خدا و در راه (رضاى) خدا.

پروردگارا، خودم را به تو تسليم كردم و روى به درگاهت آوردم و به لطفت تكيه كردم و كارم را به تو واگذاردم؛ پس من و ايمانم را نگه‌دار و از آسيب‌هايى كه از پيش رو و پشت سر و از راست و چپ تهديدم مى‌كنند، حفظم فرماى و به توان و نيرويت گزندها را از من دور ساز؛ زيرا هيچ جنبش و حركتى نيست مگر به وسيله‌ى خداوند بلند مرتبه‌ى بزرگ.» از امام زين العابدين ٧ روايت شده است كه فرمود: «هر گاه اين كلمات را گفته باشم، اگر جنّ و انس در برابر من جمع شوند، ترس و واهمه‌اى به خود راه نمى‌دهم.»[٢]

آياتى از قرآن كه انسان به وسيله‌ى آن‌ها از دشمنان پنهان مى‌شود.

به سوى هر كه از زيانش ترس دارى، با دست اشاره مى‌كنى و مى‌خوانى:

[١] بحار ٧٦: ٢٥٧؛ جواهر السّنيّة: ١٧٧؛ أدعية السّرّ راوندى: ٢٢.

[٢] كافى ٢: ٤٠٦ و ٤١٠.