آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢١٠ - فصل ٨ نماز مسافران و آن چه از ديد اهل معرفت بايد به آن همت گماشت

فصل ٨: نماز مسافران و آن چه از ديد اهل معرفت بايد به آن همّت گماشت‌

آن را به طور مختصر بيان مى‌كنيم؛ چون در كتاب «فلاح السّائل و نجاح المسائل»- كه محتوى دستورهاى روز و شب است- مشروحا بيان كرده‌ايم.

كسى كه در راه اطاعت از خداى بزرگ و عمل به حكم مقدّس او مسافرت مى‌كند، خداوند از نمازش كم مى‌كند؛ چون از ضعف بشر و كوتاهى همّتش آگاه است. بدين ترتيب از هر يك از نمازهاى ظهر و عصر و عشا دو ركعت آخر ساقط شده است؛ ولى نماز مغرب را- همان گونه كه در وطن مى‌خواند- سه ركعت و نماز صبح را دو ركعت مى‌خواند.

طريق خواندن آن دو ركعت: آن‌ها را بايد همان گونه كه در حضر مى‌خواند، در سفر هم بخواند؛ فقط در تشهّد اوّل، سلام را مى‌افزايد و تعقيب هر كدام را نيز به اندازه‌ى ممكن انجام مى‌دهد. در كتاب «فلاح السّائل» تعقيبات مهمّ نماز بيان شده است.

امّا نافله‌ها: نافله‌ى نماز ظهر و عصر از مسافر ساقط شده است و شايد بدان جهت باشد كه آن زمان هنگام رفتن و حركت در جادّه‌هاست. از نافله‌هايى كه بر طبق عادت در حضر بين نماز مغرب و عشا و نماز شب مى‌خوانده است، هر چه بخواهد، بخواند و در نجات خود از هر خطر اهتمام ورزد.

مبادا نمازها را شتاب زده بخوانى كه موجب ترك يارى خواستن (از خدا) مى‌گردد؛ زيرا اگر انسان چنين كند، مثل مردى است كه ٢٤ اشرفى به زمام دارى بده‌كار است و او از روى دلسوزى ٢٠ عدد آن را ببخشد و وام خود را به ٤ اشرفى كاهش دهد. در منطق عقل و نقل و قاعده‌ى تخفيف در بده كارى، چگونه‌