آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٢ - فصل ١ نهى از سفر كردن به تنهايى و يافتن رفيقان سفر براى دفع خطرها

در كتاب شهاب الأخبار [از پيامبر اكرم ٦‌] نقل شده است كه فرمود:

«قبل از سفر، هم‌سفرى را برگزين.»[١] نيز در كتاب مذكور به سند خود گفته است: پيامبر ٦ فرمود:

«نخست هم‌سفر را بياب و بعد آماده‌ى حركت شو.» شخصى كه قصد مسافرت دارد- به تناسب طول راه و خطرها و ناملايماتى كه در آن هست و نيز وضعيّت خودش، از جهت دشمنان و حسودانى كه دارد، هم چنين ارزش ساير وسايل و كالاهايى كه هم راه مى‌برد- به هم‌سفر و دوست نياز دارد. من خود- هر گاه به قصد زيارت سفر مى‌كردم- به حسب موقعيت آن زمان، براى پشت‌گرمى، به دنبال هم‌راهان پياده و سواره و ساز و برگ نظامى بودم. يكى از بى‌خبران به من گفت: توكّل بر خداى بزرگ، بشر را از تهيّه و برداشتن اسلحه و پاس دار بى‌نياز مى‌سازد. گفتم: پيشواى توكّل‌كنندگان، حضرت محمّد ٦ است كه آقاى اوّلين و آخرين است؛ با اين حال، خداوند نسبت به عبادت خاص الهى، يعنى بر پا كردن نماز، به او فرموده: هر گاه شخص تو در ميان سپاهيان باشى و بر ايشان نماز به پاى دارى، بايد گروهى از آن‌ها با تو به نماز ايستند و بايد سلاح‌هايشان را با خود برگيرند و چون سجده كنند (و نماز بگزارند)، به پشت سر شما بروند و گروهى كه نماز نخوانده‌اند، به نماز ايستند و بايد آن‌ها وسايل دفاعى و سلاح‌هايشان را با خود بردارند. كافران انتظار آن دارند كه شما از سلاح‌ها و وسايل خود غافل شويد تا ناگهان و يك باره بر شما هجوم آورند.»[٢]. هم چنين خداوند فرموده است: (در مقام مبارزه با آن كافران تا آن اندازه كه مى‌توانيد از توان [و تسليحات و آلات جنگى‌] و اسبان سوارى براى‌

[١] شهاب الأخبار: ٣١٩.

[٢] نساء( ٤): ١٠٣: وَ إِذا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى‌ لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ. وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً.