تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٢٨٣ - سوره الشرح(٩٤) آيات ١ تا ٨

سوره مكيست و نزول آن قبل از اعلاى كلمه اسلام است زيرا كه چون حق سبحانه وى را بشارت داد بوعده اعلاء دين او بر ساير اديان و غالبيت او بر دشمنان پس اين واضع ثقل غم او بود بآنچه باو رسيد از اذيت قوم و مبدل عسر او بيسر چه وعده حق سبحانه حقست و لفظ (وضع) اگر چه بصيغه ماضى است اما بمعنى مستقبل است كقوله: وَ نادى‌ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابَ النَّارِ. وَ نادَوْا يا مالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنا رَبُّكَ‌ و نظاير اين بسيار است، و نزد بعضى ديگر معنى آن است كه ما برگرفتيم بار گناهان امت تو را بآمرزش ايشان و دل تو را از غم و اندوه فارغ گردانيديم.

(٤)- وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ‌ و برداشتيم براى اظهار قدرت تو ذكر تو را بنبوت و رسالت و خاتميت يا بآنكه نام تو را قرين نام خود ساختيم در أذان و اقامه و تشهد و خطبه تا مرا ياد نكنند مگر آنكه تو را در عقب آن ياد كنند و گويند (أشهد أن لا إله إلا اللَّه و أشهد أن محمدا رسول اللَّه) و ابى سعيد خدرى از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه جبرئيل عليه السّلام در اين آيه مرا گفت‌

قال اللَّه عز و جل اذا ذكرت معى ذكرت‌

حق تعالى فرمود كه هر گاه كه من مذكور شوم تو با من مذكور شوى و حسان بن ثابت در اين معنى گفته: