تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ١٨٤ - سوره المطففين(٨٣) آيات ٢٠ تا ٢٩
[١] مؤمنان محجوب نخواهند بود از آن بجهت براهين داله بر امتناع رؤيت او سبحانه و ديگر آن كه دليل خطاب نزد اكثر علماء اصول معتبر نيست، پس مراد بمحجوبيت محجوريت و محروميت ايشان است از رحمت و مثوبت نه رؤيت چنان كه مذكور شد.
(١٦)- ثُمَّ إِنَّهُمْ پس بدرستى كه تكذيب كنندگان لَصالُوا الْجَحِيمِ در آيندگانند بدوزخ و هميشه سوزندگان در آن.
(١٧)- ثُمَّ يُقالُ پس گفته شود يعنى زبانيه ايشان را گويند از روى توبيخ و تقريع هذَا اين عذاب الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ آن عذابيست كه بوديد كه بدان تُكَذِّبُونَ تكذيب ميگرديد.
(١٨)- كَلَّا ردعست از تكذيب و گويند كلّاى اول را معقب ساخت بوعيد فجار و ثانى را بوعد ابرار تا اشعار باشد بآنكه تطفيف از قسم فجور است و ايفاء از نوع بر، و قوله: إِنَّ كِتابَ الْأَبْرارِ استينافست، يا آنكه كَلَّا اول كلامست يعنى حقا بدرستى كه آن چه نوشته ميشود از اعمال نيكوكاران يا نوشتن ايشان لَفِي عِلِّيِّينَ در عليين است و آن ديوان خير است كه مدون شده در آن آنچه ملائكه و صلحاى ثقلين كردهاند كما قال:
(١٩)- وَ ما أَدْراكَ و چه دانا ساخت ترا كه بدانى ما عِلِّيُّونَ چه چيز است عليون.
(٢٠)-
كِتابٌ مَرْقُومٌ كتابيست مسطور كه مبين و روشن است حروف كتابت آن يا موسوم است بعلامتى كه هر كه مشاهده كند داند كه در او همه خير هست.
(٢١)- يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ حاضر شوند بدان كتاب ملائكه كه مقرب درگاه كبريااند و حفظ آن كنند و آن را بدرجه بلند و مرتبه ارجمند رسانند يا گواهى دهند بر آنچه در آن است در روز قيامت، و بدانكه عِلِّيِّينَ منقولست از (على) كه فعيل است مأخوذ از علو چون سجين از سجن، و تسميه آن باين اسم يا بجهت آن است كه سبب ارتقاع صاحب است با عالى درجات در جنت و يا بجهت آن كه مرفوعست از در آسمان هفتم در زير قائمه عرش كه مسكن كروبيان است بواسطه تكريم و تعظيم آن و ضحاك گفته كه عِلِّيِّينَ سدرة المنتهى است و از ابن عباس مروى است كه (عليون) لوحى است از زبر جد سبز معلق در زير عرش كه اعمال ابرار در آن مكتوب است، و از كعب و قتاده و مجاهده مروى است كه عليين در آسمان هفتم است و ارواح مؤمنان در اوست، و براء ابن عازب از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه عليين در آسمان هفتم است در زير عرش، اما اهل
و سيئات آن چنان زنگ و چرك صفحه قلب را فرو ميگيرد كه هيچگاه حق در آن وارد نشود و بفرموده امام محمد باقر عليه السّلام هرگز بخير و نيكى رجوع ننمايد (مراجعه شود بروايت مذكور در متن)
[١] در عيون اخبار الرضا عليه السّلام و هم در توحيد مرويست كه از حضرت رضا عليه السّلام سؤال كردند از اين آيه كريمه: فقال عليه السّلام: ان اللَّه تعالى لا يوصف بمكان يحل فيه فيحجب عنه فيه عباده و لكنه يعنى انهم عن ثواب ربهم لمحجوبون.