تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٤٣٢ - سوره البقرة(٢) آيات ١٩٠ تا ١٩٩
گفتم بروم و از سوء ظن خود باو اعتذار نمايم از او بحلى جويم چون نماز تمام كرد مرا بديد گفت
يا شقيق قال اللَّه تعالى إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى
گفتم اين مرد از ابدال و اوتاد است كه دو مرتبه از مكنون سر من خبر ميدهد چون بزباله رسيدم ديدم كه بر بالاى چاهى ايستاده است و پاره ركوه در دست دارد و ميخواهد كه بآن ركوه آب كشد آن ركوه از دست او جدا شده در چاه افتاد سر سوى آسمان كرد و گفت
انت ربى اذا ظمأت الى الماء* و قوتى اذا اردت الطعاما يا سيدى مالى سواك
يعنى اى پروردگار من تو سيراب كننده مرا چون بآب تشنه شوم و دهنده قوت منى هر گاه ميل طعام داشته باشم اى سيد و مولاى من غير از تو ملجأى و خداوندگارى ندارم شقيق گويد بخدا سوگند ديدم كه آب چاه بر سر چاه آمد و او آن ركوه را پر آب كرد و بآن وضو ساخت و چهار ركعت نماز بگذارد و بعد از آن بر بالاى پشته ريگى رفت و قبضه از آن برداشت و در ركوه انداخت و آن را تناول فرمود تعجب من از آن بيشتر شد گفتم اى بنده خدا اين از فضل خداى تعالى است كه بتو روزى كرده و انعام فرموده گفت
يا شقيق لم تزل نعم اللَّه علينا ظاهرة و باطنة فاحسن ظنك بربك
اى شقيق هميشه نعمتهاى ظاهر و باطن حق تعالى بر ما نازل ميشود پس تو ظن خود را بپروردگار خود خود نيكو گردان و بعد از آن پاره از آن بمن داد چون او را آشاميدم سويق و شكر بود بخدا كه هرگز هيچ چيز لذيذتر و خوشبوتر از آن نياشاميده بودم و از آن سيراب شدم و سير گشتم و تا چند روز مرا نه ميل شراب شد و نه طعام و بعد از آن او را نديدم تا بمكه رسيدم اتفاقا نيم شبى در طواف بودم ديدم او را كه در قبه ميزاب بخشوع و ناله نماز ميگذارد و باين هيئت در نماز بود تا صبح طالع شد پس هفت بار طواف كرد و برگشت من از پى او رفتم چون بمنزل خود رسيد ديدم كه مواشى و موالى و غلامان بسيار دارد بخلاف آنچه او را در راه ديده بودم و مردمان بسيار بر او انبوه ميگرديدند و بر او سلام ميكردند من از بعضى از ايشان پرسيدم كه اين چه كس است گفتند او امام زمان و امام دوران موسى بن جعفر الكاظم (صلوات اللَّه عليهما) است من گفتم اين نوع عجايب از مثل اين كس ميبايد كه صادر شود اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ و مالك بن دينار روايت كند كه سالى بحج ميرفتم در وداع گاه زنى ديدم پير و ضعيف بر چهار پايى نحيف نشسته و مردمان گرداگرد او در آمده ميگفتند كه بر گرد كه راهى صعب است و تو بسيار ضعيف و پيرى و چهار پاى تو نيز در غايت ضعفست گفت من آن نوع قصدى نكردهام كه از آن برگردم و من نيز او را از اين منع ميكردم قبول نكرده همان جواب گفت چون بميان باديه رسيدم دراز گوش او مانده شده بود مردمان آن را وابگذشتند و او را رها كردند من خواستم كه بگذرم اين حديث بخاطر من رسيد كه
المؤمن اخ المؤمن لامه و ابيه ان جاع اطمعه و ان مات شيع جنازته