ميان فارس و كرمان كه حقتعالى بجهة امتحان آدم خلق فرموده بود و لفظ اهبطوا مستلزم آن نيست كه در آسمان باشد كه هبوط بمعنى انتقال است از قبيل‌ اهْبِطُوا مِصْراً يعنى منتقل شويد از اين زمين بزمين هند و استدلال كرده‌اند بر اينكه جنة الخلد نبوده بآنكه ابليس آدم را گفت‌ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى‌ شَجَرَةِ الْخُلْدِ چه اگر جنت الخلد ميبود آدم باين عالم ميبود او را احتياج بدلالت ابليس نمى بود و اما اكثر مفسرين و حسن بصرى و عمرو بن عبيد و واصل بن عطا و بسيارى از معتزله چون جبائى و رمانى و ابن الاخشيد و غيرهم برانند كه جنة الخلد بود و خروج آدم از آن منافات ندارد زيرا كه خلود در آن نسبت بمكلفين است نه مطلقا و ديگر آنكه پيش از وصول مكلفان بآن بموجب‌ كُلُّ شَيْ‌ءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ‌ فانى خواهد شد پس خلود آن على عمومه نباشد بلكه نسبت به اهل تكليف باشد و ببايد دانست كه امر بسكون پيش بعضى براى اباحه نيست بلكه بر وجه تعبد است و اكثر قائلند بر آنكه امر اينجا براى اباحه است زيرا كه در اين مأمور به مشتقى و تكليفى نيست تا امر براى تعبد باشد و بر اين قياس است قوله جل ذكره‌ وَ كُلا و بخوريد اى آدم و حوا مِنْها از بهشت يعنى از ميوه‌هاى آن‌ رَغَداً صفت مصدر محذوفست و تقدير اينكه (اكلا واسعا رافها) يعنى خوردنى بسيار و با فراغت و خوشحالى‌ حَيْثُ شِئْتُما هر جا كه خواهيد از بهشت و از هر چه اراده كنيد حيث براى مكان مبهم است اى (اى مكان من الجنة شئتما) و توسيع اين امر بر ايشان بجهت ازاحة علت است و ازاله غدر در تناول شجره منهيه از ميان اشجاران يعنى مخطور نيست بر شما بعضى اكل و نه بعضى از مواضع جامعه مأكولات از جنت تا ايشان را عذرى نباشد در تناول از شجره واحده از ميان اشجار جنة كه فائت حصرند وَ لا تَقْرَبا و نزديك مشويد يعنى مخوريد هذِهِ الشَّجَرَةَ اين درخت را كه درخت گندم است بر اشهر اقوال‌ فَتَكُونا پس باشيد اين هنگام كه نزديك شويد به اين شجره‌ مِنَ الظَّالِمِينَ‌ از ستمكاران بر نفسهاى خود يعنى از كسانى كه حظ خود را از ثواب ناقص گردانيده باشند چه ظلم در اصل لغت بمعنى نقص است كقوله تعالى‌ وَ لَمْ تَظْلِمْ مِنْهُ شَيْئاً اى لم تنقص و چون بدليل واضح و بيان قاطع ثابت شده كه انبيا معصومند از اول عمر تا آخر عمر پس اين نهى تنزيهى باشد كه عبارت از ترك مندوب و ترك اولى است نه نهى حتمى كه از آن مفرى نيست زيرا كه مخالفت از آن منافى عصمت‌