لنحن على الحوض رواده* نذود نسعد وراده* و ما فاز من فاز الا بنا* و ما خاب من حبنا زاده* و من سرنا نال منا السرور* و من ساءنا ساء ميلاده* و من كان غاصبنا حقنا* فيوم القيمة ميعاده‌

يعنى ما آب دهندگانيم از حوض كوثر آيندگانى را كه توجه بما كنند پس بسعادت و سرور نزديك ما مستسعد گردند و هر كه نجات يافته جز بوسيله ما نجات نيافته و هر كه دوستى ما توشه او بوده هرگز بى‌بهره و بى نصيب نشود و هر كه ما را مسرور ساخته مسرور گردانيديم ما او را و هر كه بدى بما رسانده بر وجه حلال از مادر متولد نشده يعنى ولد الزنا و حرام زاده است و هر كه حق ما را غصب كرده باشد روز قيامت در محكمه جزا وعده گاه ما و اوست اين بگفت و از نظر من غايب شد بسى تأسف خوردم كه ندانستم كه اين كيست چون بمكه رسيدم روزى در مطاف جماعتى از مردم را ديدم حلقه زده و بسيارى از خلايق بر پا ايستاده فرا پيش رفتم كه ببينم كه چيست و اين غوغا بر سر كيست همان كودك را ديدم كه مردمان بر او جمع گشته بودند و از او مسائل حلال و حرام ميپرسيدند و دقايق قرآنى و حديث نبوى استفسار ميكردند و او ايشان را جواب ميداد و بزبان فصيح و بيان مليح گره از مشكلات ايشان ميگشاد از يكى پرسيدم كه اين كيست گفت ويحك اين را نميشناسى او آن كس است كه سنگريز هاى بطحاى مكه وى را ميشناسند او آدم آل عبا و قرة العين شهيد كربلا على بن الحسين زين العابدين است عليه السلام عبد اللَّه بن مبارك چون اين سخن بشنيد در دست و پاى وى افتاد و ببوسيد و گريه‌كنان گفت يا بن رسول اللَّه ص آنچه از مظلومى و محرومى اهل بيت خود فرمودى راست گفتى كه در اين امت با هيچ جماعتى آن جفا نرفته كه بر اهل بيت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم رفته شب و روز از دست دشمنان با رنج و تعب قرينند و دمادم با غصه و الم همنشين ابن جوزى كه از حنابله است از شقيق بلخى روايت كند كه در سنه تسع و اربعين و مائة با جمعى از مردمان متوجه حج شدم چون بقادسيه رسيدم جوانى زيبا صورتى گندم گون را ديدم كه جامه پشمينه پوشيده و از قافله كناره گرفته تنها نشسته با خود گفتم اين مرد از صوفيه است ميخواهد كه بطريق گدايى و دريوزه از مردمان سؤال كند و از روى ابرام و الحاح از ايشان طعام و شراب طلبد تا آنكه خود را بمكه رساند بخدا كه بروم و او را اين توبيخ كنم چون نزديك وى رسيدم بمن نگريست و گفت يا شقيق‌ اجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ‌ با خود گفتم كه اين بنده صالح است كه ناطق شد بآنچه در باطن من گذشته بود پس از من غايب شد و من در تفحص او بودم تا از وى بحلى طلبم چون به واقصه نزول كرديم ديدم او را كه نماز ميگذارد و اعضاى او چون بيد ميلرزيد و آب از چشم او مانند باران روان بر رخساره او ميريزيد با خود