هم در سوره انفال بيان شده است، اين نيروها تنها براى دل‌گرمى و تقويت روحيه مؤمنان و تضعيف مشركان نازل شدند، نه اين كه در جنگ شركت داشته و رسماً وارد صحنه نبرد شوند كه در اين صورت، ديگر فضيلتى براى مجاهدان «بدر» نمى‌بود. علاوه بر آن كه نحوه كشته شدن هر يك از كفّار و نام قاتلان آنان نيز در تاريخ آمده است.[١] بنا بر اين، تنها آگاه شدن رزمندگان از اين كه فرشتگان الهى، آنان را همراهى مى‌كنند، باعث شد تا در اين جنگ، با وجود تعداد كمشان پيروز شوند.

دو. امداد با پديده‌هاى طبيعى‌

نفع داشتن يا مضر بودن پديده‌هاى طبيعى نسبت به افراد، گوناگون است. يك حادثه زمينى يا آسمانى، ممكن است براى فرد يا گروهى، زيان‌بار باشد و همان اتّفاق براى عدّه‌اى ديگر، مفيد واقع شود. زمانى كه پديده‌هاى طبيعى براى انسان فايده دارند و او را در برابر خطرات تقويت مى‌كنند و موانع سر راه او را برطرف مى‌سازند، اين پديده، عاملى مى‌شود براى توانمندسازى انسان در موقعيت‌هاى ناخوشايند. از طرفى، وجود چنين پديده‌اى موجب خواهد شد كه انسان، خود را مشمول رحمت و عنايت خاص خدا بداند و به حمايت او دل‌گرم و مطمئن شود. اين حالت در جايى كه يك پديده طبيعى براى دو گروه در حالى كه كنار هم و در يك منطقه هستند، اتّفاق افتد، امّا به نفع يك گروه و بر ضرر ديگرى باشد، روشن‌تر است. دُرست مانند بادى كه در جريان جنگ «احزاب» شروع به وزيدن كرد.

در بُرهه‌اى حسّاس از جنگ احزاب، توفانى سهمگين و ناگهانى به يارى مسلمانان شتافت و خيمه و خرگاه دشمن را درهم ريخت.[٢] وزيدن اين باد، مانند بادهاى عادى نبود؛ چرا كه در محلّ وزيدن آن، لشكر اسلام نيز حضور داشت، و بين آنها و لشكر دشمن بجز يك خندق، فاصله‌اى نبود، با اين حال، توفان فقط به لشكر احزاب لطمه وارد ساخت و كمترين آسيبى به مسلمانان وارد نشد. از اين رو، هنگامى كه در قرآن از اين جريان ياد مى‌شود، ضمن برشمردن آن به عنوان امدادگر ويژه غيبى، به مؤمنان فرمان مى‌دهد كه به ياد نعمت‌هاى خدا باشند:

[١]. تفسير نمونه، ج ٧، ص ١٠٤.

[٢]. تفسير نمونه، ج ٧، ص ٢١٦- ٢٢٢.