روش هاى توان افزايى در سختى ها - عطاء الله، محسن - الصفحة ١٦٥ - فصل پنجم تقويتهاى معنوى

فصل پنجم: تقويت‌هاى معنوى‌

انسان در مشكلات زندگى و در تحمّل سختى‌ها و رنج‌ها، به تكيه گاهى نيازمند است كه به آن پناه ببرد و درون پُر اضطراب خود را بدان آرام بخشد. از آن جا كه سراسر وجود انسان، نياز مطلق است،[١] براى رفع اين نياز ذاتى، به طلب يارى و كمك از بى‌نيازِ مطلق احتياج دارد. اين احتياج او از راه ارتباطى كه بايد با خالق خويش برقرار كند، تأمين مى‌شود. در اين گروه، روش‌هايى قرار دارند كه توان فرد به واسطه ايجاد ارتباط با خداوند متعال، تقويت مى‌يابد و سطح تاب‌آورى او افزايش پيدا مى‌كند. انسان در اثر عبادت به خاطر كشف انوار عالم ربوبيت، به جايى مى‌رسد كه دنيا برايش كوچك و بى‌مقدار مى‌گردد. پس ديگر از نقصان و فقدان دنيا وحشت نمى‌كند، در نتيجه، غم و اندوه از دل او بيرون مى‌رود.[٢] از طرفى با به كارگيرى اين روش‌ها توان شخص با نيروى بى‌نهايت پيوند داده مى‌شود؛ نيرويى كه از منبع لايزال الهى سرچشمه مى‌گيرد.

از اين رو، مى‌توان گفت كه مهم‌ترين و بهترين عامل براى افزايش توان انسان در تحمّل سختى‌ها چنين عاملى است كه با اتّصال توان محدود انسان به منبع نامحدود قدرت، او را در برابر ناخوشايندها مقاوم كند و او را در گذر سالم از موقعيت‌هاى‌

[١].( يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ)( سوره فاطر، آيه ١٥).

[٢]. مفاتيح الغيب، ج ١٩، ص ١٦٦.