افزايش داده بود، در آيه زير، اين توجّه‌دهى نسبت به مردان و زنان درگير با مشكلات زندگى مشترك، صورت گرفته است و ضمن اميد بخشيدن به آنان، رفع شدن مشكلاتشان را در پرتو عنايت و لطف خداوند، خبر داده و آنان را به اين اميدوارى، تشويق و ترغيب نموده است:[١]

(يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَ‌ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَ أْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى‌ لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما آتاها سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً.[٢]

اى پيامبر! هر زمان خواستيد زنان را طلاق دهيد، در زمان عدّه، آنها را طلاق گوييد ... و اگر براى شما [بچّه‌] شير مى‌دهند، مزدشان را به ايشان بدهيد و به شايستگى ميان خود به مشورت پردازيد، و اگر كارتان با هم به دشوارى كشيد، [زن‌] ديگرى [بچّه را] شير دهد. بر توانگر است كه از دارايى خود هزينه كند، و هر كه روزى او تنگ باشد بايد از آنچه خدا به او داده، خرج كند. خدا هيچ كس را جز [قدر] آنچه به او داده است، تكليف نمى‌كند. خدا به زودى پس از دشوارى، آسانى فراهم مى‌كند).

٣. تقويت «نصرت- انتظارى»

مراد از اين روش، انتظار پيروزى حق بر باطل به عنوان يكى از مصاديق وعده‌هاى حتمى الهى است. اگر انسان در مبارزات علمى يا عملى خود، احتمال شكست خوردن بدهد، اين پيش‌بينى، خود عاملى براى ناكامى و نگرانى وى خواهد شد. لذا احساس ناتوانى به سراغش مى‌آيد و او را از ادامه مبارزه، باز مى‌دارد. امّا در صورتى كه همواره منتظر پيروزى و موفّقيت باشد و آن را قطعى بداند، اين امر، موجب تقويت روحيه او مى‌گردد. در نتيجه، با توان بيشترى به مبارزه خويش ادامه مى‌دهد. حتى اگر در بعضى مراحل هم دچار شكست شود، با توجّه به اين‌كه اعتقاد دارد سرانجام، پيروزى از آن اوست، به راحتى مى‌تواند با كنترل و مديريت افكار خود،

[١]. تفسير راهنما، ج ١٩، ص ١٢٨.

[٢]. سوره طلاق، آيه ١، ٦ و ٧.