افزون بر آيات يادشده، در جاى ديگرى نيز خداوند با قرار دادن مراقبينى براى حفاظت از رسولان خويش، بر مصونيت همه‌جانبه وحى الهى در تمامى مراحل و مسير رسالت، تأكيد ورزيده است؛ مسيرى كه از لحظه صدور وحى از مصدر آن (يعنى خدا) شروع شده و تا فرود آن بر واسطه وحى (يعنى قلب رسول) و از آن جا تا رسيدن و ابلاغ آن به مردم ادامه دارد.

(عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ أَحَداً\* إِلَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً\* لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَ أَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ أَحْصى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ عَدَداً.[١]

داناى غيب اوست و هيچ كس را بر اسرار غيبش آگاه نمى‌سازد، مگر رسولانى كه آنان را برگزيده و مراقبينى از پيش رو و پشت سر براى آنها قرار مى‌دهد تا بداند پيامبرانش رسالت‌هاى پروردگارشان را ابلاغ كرده‌اند و او به آنچه نزد آنهاست احاطه دارد و همه چيز را احصا كرده است!).

واژه «رصد» در اصل، معنى مصدرى دارد و به معناى آمادگى براى مراقبت از چيزى است، و بر اسم فاعل و مفعول نيز اطلاق شده است و به صورت مفرد و جمع هر دو به كار مى‌رود؛ يعنى به يك فرد مراقب و نگهبان يا جمعيت نگهبانان هر دو اطلاق مى‌شود. منظور از آن در اين جا فرشتگانى است كه خداوند بعد از نزول وحى به آنها دستور مى‌دهد پيامبرش را از هر سو احاطه كنند، و از شرّ شياطين جنّ و انس، پاسدارى نمايند.[٢]

بنا بر اين، آيات مورد بحث، واقعيتى بزرگ و پُراهميت را به عنوان دلدارى به پيامبر (ص) بيان مى‌كنند و آن اين‌كه: چنان نيست كه اين قرآن بدون پشتوانه باشد، و آنها بتوانند آفتاب وجودش را با پُف كردن خاموش كنند؛ چرا كه خداوند، پاسدارى از آن را خود به عهده گرفته است و با گماشتن نگهبانانى، آن را در تمامى مراحل از تحريف انسان‌ها يا دستبرد شياطين، محفوظ داشته است.[٣]

[١]. سوره جن، آيه ٢٦- ٢٨.

[٢]. تفسير نمونه، ج ٢٥، ص ١٤١.

[٣]. همان، ج ١١، ص ١٧.