روش هاى توان افزايى در سختى ها - عطاء الله، محسن - الصفحة ١٠٦ - چهار قطعيت عدم ايمان!

آشكار است، و اسرار پنهانى و فرجام كار همه كس را مى‌داند و آگاه است كه تو هر رنجى ببرى و هر معجزه‌اى بنمايى، گروهى هرگز ايمان نخواهند آورد و سرانجام، مستوجب آتش خواهند شد.

برخى افراد چنان در گم‌راهى فرو رفته و در گناهان غرق شده‌اند كه ديگر پند دادن و ندادن به آنان يكسان است.[١] لذا بالاترين آفريده خدا يعنى پيامبر اكرم (ص) هم نمى‌تواند آنان را نجات دهد:

(أَ فَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذابِ أَ فَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِي النَّارِ.[٢]

آيا تو مى‌توانى كسى را كه فرمان عذاب الهى در باره او قطعى و محقّق شده نجات دهى؟ آيا مى‌توانى كسى را كه در درون آتش است، بر گيرى و بيرون آورى؟!).

پس ديگر به هدايت و ايمان آوردن آنها اميدوار مباش! و بدان كه حتّى دلسوزى‌ها و تلاش‌هاى تو نيز آنها را از عذاب، نجات نخواهد داد. و براى قطع اميد هرچه بيشتر پيامبر (ص) از هدايت برخى افراد، در آيه ديگر گم‌راهان را به مردگان و افراد ناشنوايى تشبيه كرده است كه هيچ صدايى را نمى‌شنوند و همراه با تأكيد، خطاب به پيامبر (ص) مى‌فرمايد:

(إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‌ وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ.[٣]

تو نمى‌توانى سخنت را به گوش مردگان برسانى، و نمى‌توانى ناشنوايان را هنگامى كه روى بر مى‌گردانند و پشت مى‌كنند، متوجّه سخنان خود سازى!).

شبيه اين معنا در آيات ديگرى از قرآن مجيد نيز آمده است كه افراد لجوج و هدايت‌ناپذير، و هواپرستانِ بى‌بصيرت و غرق گناه، به كَران و كوران، و گاه به مردگان، تشبيه شده‌اند.[٤]

[١].( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ‌)( سوره بقره، آيه ٦). نيز، ر. ك: سوره شعرا، آيه ١٣٦؛ سوره يس، آيه ١٠).

[٢]. سوره زمر، آيه ١٩.

[٣]. سوره نمل، آيه ٨٠؛ نيز ر. ك: سوره روم، آيه ٥٢.

[٤]. ر. ك: سوره فاطر، آيه ٢٢؛ سوره روم، آيه ٥٢؛ سوره جاثيه، آيه ٢٣؛ سوره زخرف، آيه ٤٠؛ سوره يونس، آيه ٤٢ و ٤٣.