خود ساختيم؛ آن زمان كه به مادرت آنچه لازم بود الهام كرديم كه: او را در صندوقى بيفكن، و آن صندوق را به دريا بينداز، تا دريا آن را به ساحل افكند و دشمن من و دشمن او، آن را برگيرد! و من محبّتى از خودم بر تو افكندم، تا در برابر ديدگان [علم‌] من، ساخته شوى. در آن هنگام كه خواهرت راه مى‌رفت و مى‌گفت: آيا كسى را به شما نشان دهم كه اين نوزاد را كفالت مى‌كند! پس تو را به مادرت بازگردانديم، تا چشمش به تو روشن شود و غمگين نگردد! و تو يكى [از فرعونيان‌] را كشتى؛ اما ما تو را از اندوه نجات داديم! و بارها تو را آزموديم! پس از آن، ساليانى در ميان مردم «مَدين» توقف نمودى. سپس در زمان مقدّر به اين جا آمدى. اى موسى! و من تو را براى خودم ساختم!).

در اين آيات، دو مرتبه به موسى (ع) دستور داده شده است كه به سوى فرعون طغيانگر برود. يكى در آيه ٢٤ با تعبير «اذْهَبْ إِلى‌ فِرْعَوْنَ‌ ..» و ديگرى در آيات ٤٢ و ٤٣ با تعبيرهاى‌ «اذْهَبْ أَنْتَ وَ أَخُوكَ‌ ..» و «اذْهَبا إِلى‌ فِرْعَوْنَ‌ ..». از طرفى ميان اين دو امر، از منّت و يارى پيشين خدا به موسى (ع) سخن به ميان آمده است. اين منّت چنانچه در آيات ٣٨ تا ٤١ بدان تصريح شده است، همان القاى محبّت موسى (ع) در دلِ فرعون و احسان به او زير نظر خدا و بازگشت به دامن مادرش و نجات از غم و نگرانىِ قتل با ماندن در «مَديَن» و ازدواج او با دختر شعيب (ع) و در نهايت، احسان خاص الهى به اوست. چنين ترتيب و چينشى كه پس از دستور به يك مأموريت دشوار، به بخشى از نصرت‌هاى قبلى اشاره مى‌شود و سپس آن دستور تكرار مى‌شود، مى‌تواند بيان‌كننده نقش يادآورى نصرت‌ها و منّت‌هاى پيشين در افزايش تحمّل سختى‌ها و مشكلات مأموريت‌هاى دشوار الهى باشد. لذا مى‌توان از اين روش، در موقعيت‌هاى مشابه استفاده كرد و از فشار روانى آن كاست.

از ديگر آياتى كه در آن از روش يادشده براى تقويت روحيه و افزايش پايدارى استفاده شده است، آيه ١٢٣ سوره مبارك آل عمران است. به گفته مفسّران، اين آيه و چند آيه بعد از آن، براى تقويت روحيه مسلمانان پس از جنگ «احُد» و آمادگى‌