مراد از اين روش، توجّه به امدادهاى الهى است كه خداوند متعال با استفاده از وسايلى چون: فرشتگان و پديده‌هاى طبيعى، و يا با چيره ساختن خواب آرامش‌بخش، به مؤمنانى كه در ميدان نبرد، مشغول مبارزه با دشمنان هستند، امدادرسانى مى‌نمايد. «امداد» از ريشه «مدّ» در اصل به معناى كشيدن‌[١] و بسط دادن‌[٢] است كه در معناى يارى، كمك و به فرياد رسيدن كسى، به كار مى‌رود.[٣] اين يارى، هنگامى كه از سوى خداوند متعال صورت بگيرد، «امداد الهى» نام خواهد گرفت. توجّه به امدادهاى الهى، موجب تقويت رزمندگان خواهد بود؛ چرا كه اطمينان آنان را نسبت به نصرت الهى جلب مى‌نمايد. در نتيجه، با ثبات قدم و پايدارى، سختى‌هاى ميدان جنگ را تحمّل مى‌كنند.

افزون بر آن، هر يك از امدادهاى الهى، دليل و شاهدى هستند براى ايجاد اطمينان نسبت به محقّق شدن وعده خدا در حمايت از افراد. همان‌گونه كه در روش‌هاى پيشين بيان شد، حمايت خدا غالباً به صورت وعده‌هايى براى پشتيبانى و كفايت و يارى و تأييد بيان شدند. هر چند اين وعده‌ها براى مؤمنان واقعى، قطع‌آور است و تنها با ياد او خاطرشان نسبت به حمايت او آرام مى‌شود؛ امّا براى كسانى كه از درجه پايين‌ترى از اعتقاد و ايمان برخوردارند، وصول نشانه‌هايى از جانب خدا براى اطمينان پيدا كردن به اين كه مورد عنايت و حمايت اويند، ضرورى است.[٤] از اين رو، هنگامى كه سخن از يارى و تأييد خدا به ميان آيد، براى اين گونه افراد، از امدادهاى الهى نيز به عنوان شاهدى بر يارى او استفاده مى‌شود.

در آيات متعدّدى از قرآن كريم، به اين امدادها- كه در جنگ‌هاى صدر اسلام به پيامبر اكرم (ص) و مؤمنان رسيده است-، اشاره شده است‌[٥]، به طورى كه بيش از سى آيه بدان اختصاص يافته و به عنوان يكى از سنّت‌ها و وعده‌هاى تخلّف‌ناپذير

[١]. كتاب العين، ج ٨، ص ١٦.

[٢]. التحقيق فى كلمات القرآن الكريم، ج ١١، ص ٥٢.

[٣]. لغت‌نامه دهخدا، مدخل« امداد».

[٤]. ر. ك: تسنيم، ج ١٥، ص ٥٠٤.

[٥]. ر. ك: سوره روم، آيه ٤٧؛ سوره غافر، آيه ٥١؛ سوره صافات، آيه ١٧١ و ١٧٢؛ سوره مجادله، آيه ٢١ و ....