پاهايى دارند كه بدان راه روند، يا دست‌هايى دارند كه با آن بگيرند، يا چشم‌هايى دارند كه با آن ببينند يا گوش‌هايى دارند كه با آن بشنوند؟! بگو: شريكانى را كه براى خدا قرار داده‌ايد بخوانيد. سپس بر ضدّ من هر نقشه و نيرنگ كه داريد به كار بريد و مهلتم مدهيد. به يقين، سرپرست و ياور من خدايى است كه اين كتاب را فرو فرستاده و هموست كه شايستگان را سرپرستى مى‌كند).

در آيات فوق، ابتدا معبودان مشركان را موجوداتى همسان با خود آنان معرفى مى‌نمايد. سپس براى آزمودن ناتوانى آنها از مشركان خواسته مى‌شود تا نيازهاى خود را از بت‌هايشان درخواست كنند. در ادامه، با طرح سؤالاتى به عجز و ناتوانى آنان و در عين حال، توبيخ مشركان مى‌پردازد و ثابت مى‌نمايد كه خود اين بت‌پرستان از آن بت‌ها برتر و تواناترند. پس از آن، پيامبر (ص) از جانب خدا مأمور مى‌شود تا در مقام ردّ و ابطال عقيده بت‌پرستى، مشركان را به مبارزه عليه خويش دعوت كند[١] و به آنان اعلام نمايد كه خدا در برابر كيد مشركان، ولىّ و ياور اوست. يادآورى اين سخن كه پيامبر (ص) تحت ولايت خداست و او از افراد صالحى است كه خدا سرپرست آنهاست، آن هم پس از طرح توطئه مشركان، علاوه بر اثبات بى‌خاصيّت بودن بت‌ها و تضعيف بت‌پرستان، نشان‌دهنده جايگاه القاى اين كلام و نقش اعتقاد به ولايت الهى در توانمندسازى انسان در چنين موقعيت‌هايى است.

افزون بر كيد مشركان، در برابر توطئه‌اى كه برخى از همسران پيامبر (ص) براى وى فراهم كرده بودند، حمايت و پشتيبانى خدا بود كه موجب تقويت و توانمندى او شد. خداى سبحان در اوايل سوره مبارك تحريم خطاب به دو تن از همسران پيامبر (ص) كه مرتكب خطايى شده بودند، مى‌فرمايد:

[١].« كيدون» مركب از فعل امر« كيدوا» از« كيد»، به معناى فكر كردن و توطئه چيدن، و نون وقايه است. كسره نون دلالت بر حذف« ياء» متكلّم دارد. بنا بر اين،« كيدون» يعنى عليه من توطئه كنيد.« انظار» مصدر« لاتُنظِروا» به معناى مهلت دادن است.« لاتُنظِرون» نيز مركب از فعل نهى و نون وقايه است؛ يعنى: مرا مهلت ندهيد( تفسير راهنما، ج ٦، ص ٢٨٢).