(لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ‌\* ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ أَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها وَ عَذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ذلِكَ جَزاءُ الْكافِرِينَ.[١]

قطعاً خداوند شما را در مواضع بسيارى يارى كرده است، و [نيز] در روز حُنَين آن هنگام كه شمارِ زيادتان شما را به شگفت آورده بود؛ ولى به هيچ وجه از شما دفع [خطر] نكرد، و زمين با همه فراخى بر شما تنگ گرديد. سپس در حالى كه پشت [به دشمن‌] كرده بوديد، برگشتيد. آن گاه خدا آرامش خود را بر فرستاده خود و بر مؤمنان فرود آورد، و سپاهيانى فرو فرستاد كه آنها را نمى‌ديديد، و كسانى را كه كفر ورزيدند، عذاب كرد، و سزاى كافران همين بود).

يادآورى نصرت الهى و بيان امدادهاى الهى از قبيل: نزول آرامش بر پيامبر (ص) و مؤمنان، و فرستادن لشكريان نامرئى به عنوان مصاديق آن يارى، موجب تقويت روحى مسلمانان شد كه يا به دليل آسان شدن دشوارى جهاد در راه خدا صورت گرفت، چه اين كه در آيات ابتدايى همين سوره،[٢] مأمور به پيكار با مشركين شده بودند،[٣] و يا به جهت تحمّل‌پذير شدن تكليف دشوارى كه در دو آيه قبل‌[٤] از آيه مورد بحث، بدان مأمور شده بودند و آن، قطع ارتباط با نزديكانِ مشركِ خويش بود.[٥]

از ديگر آيات مرتبط با اين بحث آيه ٢٦ سوره مبارك انفال است كه با يادآورى پناه دادن به مسلمانان و يارى نمودنشان در دوران سخت قبل از هجرت و اوايل بعثت، همچنين برخوردار شدنشان از روزى‌هاى پاك، آنان را براى انجام تكاليف و دستورهاى الهى تقويت نموده است:

[١]. سوره توبه، آيه ٢٥ و ٢٦.

[٢]. فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ( سوره توبه، آيه ٥. نيز، ر. ك: سوره توبه، آيه ١٢ و ١٤).

[٣]. التحرير و التنوير، ج ١٠، ص ٥٧.

[٤]. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا آباءَكُمْ وَ إِخْوانَكُمْ أَوْلِياءَ إِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْإِيمانِ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ‌)( سوره توبه، آيه ٢٣).

[٥]. مفاتيح الغيب، ج ١٦، ص ١٨؛ تفسير نمونه، ج ٧، ص ٣٣٧.