مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥١ - جهانی که انسان الهی می بیند

و اضافهای با شخصی دیگر به نام پدر دارد، و یا مصنوع بشری واقعیتی دارد و آن واقعیت یک نسبت و اضافه دارد با مخترع و سازنده آن؛ بلکه واقعیت و ماهیت جهان عین «ازاویی» و عین صدور و عین تعلّق و عین ربط و عین اضافه به «او» است. و این است معنی و مفهوم «آفرینش» و اینکه جهان یکجا «مخلوق» خداوند است.

از این رو اینکه جهان آغاز زمانی داشته باشد یا نداشته باشد- که مسألهای است همواره مورد توجّه و فیزیک امروز نظریه آغاز زمانی جهان را تأیید میکند- تأثیری در مفهوم آفرینش به معنی صحیح کلمه ندارد.

جهانی که الهی میبیند، علاوه بر اینکه ماهیت «ازاویی» دارد، ماهیت «به سوی اویی» هم دارد، بلکه ایندو از یکدیگر تفکیک ناپذیرند؛ هستی از نقطهای که آغاز شده و تنزّل یافته (قوس نزول) بار دیگر از خطّی دیگر به سوی همان نقطه صعود مینماید (قوس صعود). به قول مولوی: