دست لطف خودش را بر سر بندگان میگذارد (حَتّی کمُلت عُقولُهُم) [١]، و بشر عقل خودش را باز مییابد و دیگر این بیعقلیها را خود به خود نمیکند. میفرماید در آن دوره عمرها طولانیتر و بهداشت مردم کاملتر میشود، امنیت به طور کامل برقرار میگردد، «تَصطَلِحُ فی مُلکهِ السِّباعُ» [٢] درندگان با یکدیگر صلح میکنند، کاسیگین و جانسون [٣] هم با هم صلح میکنند، «یخرِجُ الارضُ افلاذَ کبِدِها» [٤] (زمین آنقدر منابع نیرو و ذخیره دارد که الی ما شاء اللّه. تازه شما به کجای آن پی بردهاید؟ میگویید چهار پنج میلیارد جمعیت زیاد است؟ نه، بیش از اینها میتواند در خود جا دهد) زمین حدّاکثر نیرویی را که دارد، گنجهای مدفونی را که دارد در اختیار بشر میگذارد؛ آسمان برکاتش را میبارد.

وقتی که ما روی الهام مذهبی روی این امور مطالعه میکنیم و دنیای به اصطلاح روشن امروز را مینگریم، میبینیم مثل ما در این دنیا نسبت به دنیایی که دین به ما نوید میدهد که در انتظار ماست، خواه ما شخصاً به آن دوره برسیم یا نرسیم، مثل مردمی است که دارند از یک تونل عبور میکنند؛ تونل در ذات خودش تاریک است ولی چراغ مصنوعی در آن نصب کردهاند؛ تازه باید از این تونل بیایند بیرون، وقتی که آمدند بیرون به یک فضای بسیار باز و بسیار روشن که روشنی آن طبیعی است میرسند؛ عدالت به معنی واقعی برقرار است، امنیت به معنی واقعی برقرار است، آزادی به معنی واقعی برقرار است، توحید به حقیقت خودش طلوع میکند و ظاهر میشود و دنیا را روشن میکند.«اعْلَموا انَّ اللَّهَ یحْیی الارْضَ بَعْدَ مَوْتِها [٥] قرآن میگوید بدانید که خدا همین زمین مرده را در هنگام بهار زنده میکند. این آیه در احادیث ما این طور تفسیر شده است که این مطلب، اختصاص به زمین خاکی ندارد، زمین اجتماع بشر هم چنین است؛ اگر شما دیدید که روزی فساد جهانگیر شد (ظَهَرَ الْفَسادُ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما کسَبَتْ ایدِی النّاسِ) [٦]، اگر تمام عالم مثل فصل زمستان مرد، مأیوس

[١]. همان مأخذ، ف ٧، ب ١٢، ح ١.[٢]. همان مأخذ، ف ٩، ب ١، ح ٢.[٣] [صدر هیأت رئیسه وقت اتحاد جماهیر شوروی و رئیس جمهور وقت آمریکا.][٤]. همان مأخذ، ف ٢، ب ١، ح ٧٨.[٥]. حدید/ ١٧.[٦]. روم/ ٤١.