مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦١ - ١ ولاء منفی

است که او را پیش میبرد و تقاضا را بر زبانش میآورد، و الّا احساس در اینجا حکمش بر خلاف این است.

اسلام در مورد یک جامعه فاسد و اصلاح نشده که در آن کفر و نادانی حکومت میکند، از طرفی دستور جهاد میدهد تا ریشه فساد را برکند:

وَ قاتِلوهُمْ حَتّی لا تَکونَ فِتْنَةٌ [١].

آنان را بکشید تا فتنه از میان برود.

و از طرف دیگر دستور احتیاط و اجتناب میدهد که مردم روی دلشان را به روی آنان باز نکنند تا جامعه و بشریت سالم بماند، و این با بشر دوستی کوچکترین منافاتی ندارد.

طبیعت انسان دزد است و ضبط و گیرندگی از جمله خواصّ انسانی است و چه بسا ناخودآگاه افکار و اندیشههای دیگران را در لوح خویش ثبت کند. قرآن میفرماید:

یا ایهَا الَّذینَ امَنوا لا تَتَّخِذوا عَدُوّی وَ عَدُوَّکمْ اوْلِیاءَ تُلْقونَ الَیهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ قَدْ کفَروا بِما جائَکمْ مِنَ الْحَقِّ.

ای کسانی که ایمان آوردهاید! دشمن من و دشمن خودتان را «ولی» نگیرید که دوستی بر آنان افکنید و حال اینکه به حقّی که شما را آمده است کافر شدهاند.

تا آنجا که میفرماید:

انْ یثْقَفوکمْ یکونوا لَکمْ اعْداءً وَ یبْسُطوا الَیکمْ ایدِیهُمْ وَ الْسِنَتَهُمْ بِالسّوءِ وَ وَدّوا لَوْ تَکفُرونَ [٢].

اگر به شما دست یابند، دشمنانتان هستند و دست و زبانشان را به بدی به سوی شما میگشایند و دوست دارند که کافر شوید.