مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٧ - دبیران پیغمبر

همچنانکه درباره حضرت امیر (علیه السّلام) و سایر ائمّه چنین جریانها زیاد میبینیم، که قسمتی از خطوط آن بزرگواران سالها بلکه قرنها در خاندان خودشان یا در خاندان شیعیان محفوظ مانده است. همین الآن قرآنهایی موجود است که منسوب به آن بزرگواران است.

جریان معروف زید بن علی بن الحسین (ع) و یحیی بن زید و کیفیت نگهداری آنها از صحیفه سجّادیه شاهد این مدّعاست.

ابن النّدیم در فنّ اوّل از مقاله دوّم الفهرست جریان جالبی نقل میکند، میگوید:

«با یکی از شیعیان کوفی که نامش محمّد بن الحسین و معروف به ابن ابی بعره بود آشنا شدم. کتابخانهای داشت که مثل آن را ندیدهام. او آن کتابخانه را از یک مرد شیعی کوفی دریافت کرده بود و عجیب این است که در هر کتاب یا ورقهای ثبت بود که به خطّ کی است؟ جماعتی از علما شهادت خود را بر اینکه خطّ، خطّ کی است نوشته بودند. در آن کتابخانه خطوطی از امامین همامین حسن بن علی و حسین بن علی (علیهما السّلام) موجود بود و نگهداری میشد، و همچنین اسناد و عهدنامههایی به خطّ علی (علیه السّلام) و سایر دبیران رسول خدا موجود بود و از آنها مراقبت میشد.» [١]

آری، تا این حد این آثار متبرّکه حفظ و نگهداری میشده است. چگونه ممکن است که رسول خدا حدّاقل یک سطر نوشته باشد و با آن عنایت عجیب مسلمین به حفظ آثار- خصوصاً آثار متبرّکه- باقی نمانده باشد؟!

مسأله نوشتن آن حضرت حتّی در دوره رسالت، طبق قرائن و امارات منتفی است، امّا مسأله خواندن آن حضرت را در دوره رسالت نمیتوان به طور قطع منتفی دانست هر چند دلیل کافی بر خواندن آن حضرت حتّی در این دوره نداریم بلکه بیشتر قرائن از نخواندن آن حضرت حتّی در این دوره حکایت میکند.