مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٧٤ - « لبّ » در قرآن

فَبَشِّرْ عِبادِ، الَّذینَ یسْتَمِعونَ الْقَوْلَ فَیتَّبِعونَ أحْسَنَهُ اولئِک الَّذینَ هَدیهُمُ اللَّهُ وَ اولئِک هُمْ اولُوا الألْبابِ [١].

نوید بده آن دسته از بندگان مرا که به سخن گوش فرا میدهند، امّا از میان آنچه میشنوند آنکه بهتر است برای عمل و پیروی انتخاب میکنند. آنها هستند کسانی که خداوند آنها را رهبری کرده، و آنها هستند صاحبان لب.

سخنی که انسان میشنود به وسیله گوش میشنود. گوش یک حاسّه است در بدن ما. برای گوش تفاوتی نیست که آنچه میشنود چه باشد؛ تمیز دادن و غربال کردن شنیدهها کار گوش نیست. امّا نیروی دیگری در انسان هست که قادر است فراوردههای گوش را مورد رسیدگی قرار دهد، روی آنها حساب کند، خوبی و بدی و صحّت و سقم و درستی و نادرستی هر یک از آنها را به دست آورد. آن قوّه و نیرو، باطن و نامحسوس است نه ظاهر و محسوس؛ کاری هم که صورت میدهد از نوع کارهای محسوس نیست.

آری، انسان با قشر و پوسته و قسمت محسوس و ظاهر جهان وجود خود، با قشر و پوسته محسوس جهان بزرگ ارتباط پیدا میکند، و با قسمت هسته و مغز نامحسوس جهان وجود خود، با باطن و هسته و مغز و جنبههای نامحسوس جهان بزرگ ارتباط پیدا میکند.

شخصی از امیر المؤمنین (ع) سؤال کرد: «هل رأیت ربّک؟» (آیا خدای خود را دیدهای؟). فرمود: «لم أعبد ربّا لم أره» (من خدایی را که ندیدهام بندگی نکردهام). بعد فرمود: «لم تره العیون بمشاهدة العیان و لکن رأته القلوب بحقایق الایمان» [٢] بلی خدا دیده میشود امّا نه با چشم. چشم ابزار این کار نیست و برای این کار آفریده نشده است.

او را دل روشن به نور ایمان میبیند. دیده دل است که میتواند او را شهود کند.