حتّی تقوم الحرب بکم علی ساق بادیا نواجذها، مملوئة اخلافها، حلوا رضاعها، علقما عاقبتها، الا و فی غد- و سیأتی غد بما لا تعرفون- یأخذ الوالی من غیرها عمّالها علی مساوی أعمالها و تخرج له الارض افالیذ کبدها و تلقی الیه سلما مقالیدها فیریکم کیف عدل السّیرة و یحیی میت الکتاب و السّنّة [١].

جنگ قد علم خواهد کرد در حالی که دندانهای خود را نشان میدهد. پستانهایش پر است و آماده است. شروع کار شیرین است و عاقبت آن تلخ. همانا فردا- و فردا چیزی ظاهر خواهد کرد که او را نمیشناسید و انتظارش را ندارید- آن حاکم انقلابی هر یک از عمّال حکومتهای قبلی را به سزای خویش خواهد رسانید، زمین پارههای جگر خود را از معادن و خیرات و برکات برای او بیرون خواهد آورد و کلیدهای خود را با تمکین به او تسلیم خواهد کرد؛ آنوقت به شما نشان خواهد داد که عدالت واقعی چیست، و کتاب خدا و سنّت پیامبر را احیاء خواهد کرد.

علی (علیه السّلام) نیز از یک آینده عبوس و خشمناک و جنگهای وحشتزا یاد میکند ولی علی در پایان این شب سیه یک سفیدی میمونی را نوید میدهد. قرآن کریم هم میفرماید:

وَ لَقَدْ کتَبْنا فِی الزَّبورِ مِنْ بَعدِ الذِّکرِ أنَّ الارْضَ یرِثُها عِبادِی الصّالِحونَ.

ما از پیش اطلاع دادهایم که وارث اصلی زمین، بندگان صالح و شایسته ما خواهند بود (برای همیشه زمین در اختیار ارباب شهوت و غضب و بندگان جاه و مقام و اسیران هوای نفس نخواهد بود).

آری، این است فلسفه بزرگ مهدویت؛ در عین اینکه پیش بینی یک سلسله تکانهای شدید و نابسامانیها و کشتارها و بیعدالتیهاست، پیش بینی یک آینده سعادت بخش و پیروزی کامل عقل بر جهل، توحید بر شرک، ایمان بر شک، عدالت بر ظلم، سعادت بر شقاوت است؛ لهذا نوید و آرزوست.

اللّهمّ إنّا نرغب الیک فی دولة کریمة تعزّبها الاسلام و اهله و تذلّ بها النّفاق و اهله و تجعلنا فیها من الدّعاة إلی طاعتک و القادة الی سبیلک و ترزقنا بها کرامة الدّنیا و الاخرة [٢].

[١]. نهج البلاغه، خطبه ١٣٦.[٢]. از فقرات دعای افتتاح.