مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٠٢ - درس هشتم (٢) شیعه

چشمها او را نمیبیند و او چشمها را مییابد. او لطیف (غیر قابل رؤیت) است و آگاه (دریابنده چشمها و غیر چشمها).

امّا اشاعره سخت معتقدند که خداوند با چشم دیده میشود ولی در قیامت.

اشاعره نیز به برخی احادیث و آیات بر مدّعای خود استدلال میکنند، از جمله آیه کریمه:

وُجوهٌ یوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ الی رَبِّها ناظِرَةٌ [١].

چهرههایی در آن روز خرّم و نگرنده به سوی پروردگار خویشاند.

شیعه معتقد است که خداوند با چشم هرگز دیده نمیشود، نه در دنیا و نه در آخرت، امّا حدّ اعلای ایمان هم یقین فکری و ذهنی نیست. یقین فکری علم الیقین است. بالاتر از یقین فکری یقین قلبی است که عین الیقین است. عین الیقین یعنی شهود خداوند با قلب نه با چشم. پس خداوند با چشم دیده نمیشود ولی با دل دیده میشود. از علی علیه السّلام سؤال کردند آیا خداوند را دیدهای؟ فرمود: خدایی را که ندیده باشم عبادت نکردهام، چشمها او را نمیبیند اما دلها چرا. از ائمّه سؤال شده است: آیا پیغمبر در معراج خدا را دیده؟ فرمودند: با چشم نه، با دل آری [٢]. در این مسأله تنها عرفا هستند که عقیدهای مشابه شیعه دارند.

١٠. ایمان فاسق. در این مسأله که مکرّر سخن آن در میان آمده است، شیعه با اشاعره موافق است نه با خوارج که معتقد به کفر فاسقاند و نه با معتزله که طرفدار اصل منزلة بین المنزلتین میباشند.

١١. عصمت انبیاء و اولیاء. از جمله مختصّات شیعه این است که انبیاء و ائمّه را معصوم از گناه، اعمّ از صغیره و کبیره میداند.