مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٢٠ - جریان حدیبیه

طریق اهل سنّت، پیغمبر اکرم نه میخوانده و نه مینوشته است.

در کتاب قصص قرآن ابو بکر عتیق نیشابوری سور آبادی که برگرفتهای است از تفسیر وی بر قرآن و در قرن پنجم تألیف یافته و به زبان پارسی است، جریان حدیبیه را نقل میکند تا آنجا که سهیل بن عمرو نماینده قریش به کلمه «رسول اللّه» اعتراض کرد. میگوید:

«گفت (سهیل بن عمرو) چنین نبیس: «هذا ما صالح علیه محمّد بن عبد اللّه سهیل بن عمرو.» رسول صلّی اللّه علیه گفت مر علی را که رسول اللّه بمحای. علی را از دل بر نیامد که رسول اللّه بمحودی. هر چند که رسول میگفت، علی میپیچید. رسول صلّی اللّه علیه گفت: انگشت من بر آن نه تا من بمحایم، زانکه رسول صلّی اللّه علیه امّی بود نبشته ندانستی. علی انگشت رسول بر آن نهاد. رسول صلّی اللّه علیه بمحود، تا چنانکه مراد سهیل بود نبشت.»

یعقوبی نیز در تاریخ خود مینویسد: پیغمبر به علی امر کرد که به جای «رسول اللّه» «بن عبد اللّه» بنویسد.

در صحیح مسلم نیز پس از آنکه مینویسد علی از محو کردن امتناع کرد، مینویسد:

« (پیغمبر اکرم فرمود) «فارنی مکانها» فاراه مکانها فمحاها و کتب ابن عبد اللّه. به علی گفت جای کلمه را به من نشان بده، علی نشان داد. پیامبر محو کرد و نوشت محمّد بن عبد اللّه.» [١]

در این روایت از طرفی مینویسد پیغمبر در محو کردن از علی کمک خواست، از طرف دیگر مینویسد پیغمبر محو کرد و نوشت. ممکن است در ابتدا به نظر برسد که پس از محو، خود پیغمبر اکرم نوشت، ولی مسلّماً مقصود ناقل حدیث این است که علی نوشت، زیرا در متن خود حدیث آمده است که پیغمبر برای محو از علی کمک خواست.

از تاریخ طبری و کامل ابن اثیر و از روایت دیگر بخاری در باب الشّروط تقریباً به