مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٥ - مددهای غیبی اجتماعی

دست غیبی از آستین بیرون آمدهاند و بشریت را نجات دادهاند؛ مانند بارانی بودهاند که در بیابانی بر تشنهای ببارد؛ مصداق قول خدا بودهاند: وَ نُریدُ انْ نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ اسْتُضْعِفوا فِی الارْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ ائِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ [١]؛ خداوند به واسطه وجود آنها بر بیچارگان و مظلومان منّت نهاد و آنها را برای نجات این خوار شمردهشدگان مبعوث فرمود.

علی (علیه السّلام) عصر و زمینه بعثت رسول اکرم را اینطور توصیف میفرماید:

أرسله علی حین فترة من الرّسل و طول هجعة من الامم و انتفاض من المبرم و انتشار من الامور و تلظّ من الحروب و الدّنیا کاسفة النّور ظاهرة الغرور، علی حین اصفرار من ورقها و إیاس من ثمرها [٢].

خداوند او را در دورهای مبعوث فرمود که فترت و فاصلهای در آمدن پیامبران رخ داده بود؛ ملّتها در خوابی گران و طولانی فرو رفته بودند؛ کارها پراکنده، تنور جنگها داغ بود؛ جهان را تاریکی فرا گرفته و غرور و فریب در آن نمایان بود؛ برگ درخت بشریت به سوی زردی گراییده، امیدی به میوه این درخت نمیرفت.

پیامبران معمولًا در مواقعی ظهور کردهاند که بشریت و لا اقل محیط اجتماعی ظهور آنها در یک پرتگاه خطرناکی قرار داشته و آنها سبب نجات و اصلاح اجتماع خود شدهاند. قرآن کریم خطاب به مردم عصر رسول اکرم چنین میفرماید:

وَ کنْتُمْ عَلی شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النّارِ فَأنْقَذَکمْ مِنْها [٣].

شما در پرتگاه سقوط در آتش بودید که خداوند (به وسیله رسول مکرّم) شما را از آن نجات داد.

میگویند: «عند انتهاء الشّدّة تکون الفرج» شدّت که به نهایت رسد فرج طلوع میکند. اگر گفتهاند «پایان شب سیه سفیدی است» و امثال اینها، همه حکایت میکند