مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦٩ - ب ولاء اثباتی خاص

«این آیه در شأن علی نازل شده و سرّ اینکه لفظ جمع آمده با اینکه مورد نزول آن یک مرد بیش نبوده این است که مردم را به اینچنین فعلی ترغیب کند و بیان دارد که مؤمنان باید اینچنین سیرت و سجیهای را کسب کنند و اینچنین برخیر و احسان و دستگیری از فقیران ساعی و حریص باشند و حتّی با نمازی نیز تأخیر نیندازند (یعنی با اینکه در نمازند و موضوع زکات پیدا میشود تأخیر نکرده و در حال نماز انجام وظیفه میکنند).» [١]

فخر رازی نیز که همچون زمخشری از اکابر اهل سنّت و جماعت است میگوید:

«این آیه در شأن علی نازل گشته و علما نیز اتّفاق کردهاند که ادای زکات در حال رکوع واقع نشده جز از علی.» [٢]

منتها در معنای «ولی» مناقشاتی دارد و در آینده در مورد مقصود آیه بحث خواهیم کرد.

علی بن حمّاد عدوی بصری بغدادی معروف به ابن حمّاد، از اکابر شعرای امامیه در قرن چهارم هجری است، در اشعار ذیل به این معنی اشاره میکند: