مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤٨ - اتّهام مخالفان

ذیل آیه قرینه است که مقصود معنی دوم است، زیرا مضمون آیه این است: «آنها گفتند افسانههای پیشینیان را نوشته (یا دیگران برایش نوشتهاند) پس هر بامداد و پسین بر او قرائت میشود». «اکتتاب» را به صورت ماضی و «املاء» را به صورت جاری و مستمر ذکر کرده است؛ یعنی چیزهایی که قبلًا آنها را نویسانیده است، دیگران که سواد خواندن دارند هر صبح و شام میآیند و بر او میخوانند و او از آنها یاد میگیرد و حفظ میکند. اگر خود پیغمبر خواندن میدانست لزومی نداشت بگویند دیگران هر صبح و شام بر او املاء میکنند، کافی بود بگویند خودش مراجعه میکند و به ذهن میسپارد.

پس حتّی کافران زورگو و تهمت ساز زمان پیغمبر نیز- که همه گونه تهمت به او میزدند: دیوانهاش میخواندند، ساحر و جادوگرش مینامیدند، کذّابش لقب دادند، به تعلّم شفاهی از افواه دیگران متّهمش کردند- نتوانستند ادّعا کنند چون خواندن و نوشتن میداند محتویات کتابهای دیگر را به نام خودش برای ما میخواند.