مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٦٨ - میل به تنوّع و تجدّد

معشوق و محبوبی کاملتر و عالیتر است؛ محبوبی که کمال لا یتناهی است. به دنبال هر محبوبی که میرود، در حقیقت، نشانی از محبوب اصلی و واقعی خود در او میبیند و به گمان محبوب اصلی به سراغ او میرود، امّا پس از وصال چون خاصیت آن محبوب اصلی را در او نمیبیند و احساس میکند که این موجود قادر نیست خلأ وجودی او را پر کند، به سراغ محبوبی دیگر میرود، و همین طور ... مگر آنکه روزی به محبوب اصلی و حقیقی خود نائل گردد؛ آن وقت به کمال واقعی خود که اتّصال به کمال لا یتناهی است، خواهد رسید و در بهجت و سعادت کامل غرق میگردد و برای همیشه آرام میگیرد و دیگر خستگی و افسردگی و کسالت در او راه نمییابد (ألا بِذِکرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلوبُ) [١].

قرآن کریم درباره بهشت میفرماید:«لا یبْغونَ عَنْها حِوَلًا» [٢] یعنی این تفاوت میان نعمتهای آخرت و این دنیا هست که در این دنیا انسان طالب تحوّل و تغیر است، امّا در آخرت طالب تغیر و تحوّل و نو شدن و عوض شدن نیست.

به هر حال، مسلّماً انسان در این دنیا طالب تجدّد و تنوّع است. تجدّد موجب انبساط و شکفتگی خاطر میگردد، خصوصاً اگر آن تجدّد و تنوّع در جهت حیات و تازگی زندگی باشد. تجدّد و تنوّع، کدورت و ملال را از خاطر میزداید.