مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٧٩ - ٢ ولاء امامت

من در بین شما دو چیز ارزنده را باقی میگذارم: کتاب خدا و اهل بیتم را. آنها جدا نگردند تا در حوض کوثر بر من وارد آیند. بر آنها پیشی نگیرید که تباه شوید، و از آنها کوتاهی نکنید که تباه شوید، و به آنان نیاموزید که از شما داناترند.

در اینجا پیغمبر، اهل البیت را درست قرین و توأم کتاب خدا قرار میدهد و خدا درباره کتابش میفرماید:

لا یأْتیهِ الْباطِلُ مِنْ بَینِ یدَیهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ [١].

باطل و نادرستی نه از پیش رو و نه از پشت سر به آن راه نمییابد.

و اگر اهل البیت گرد باطل و نادرستی میگشتند، اینچنین قرین و توأم کتاب قرار نمیگرفتند، و اگر همچون نبی اکرم از گناه و خطا معصوم و منزّه نمیبودند اینچنین به جای وی پیشوا و مقتدا نمیشدند. مضمون حدیث حکایت میکند که مورد حدیث افرادی معصوم میباشند؛ و به قول خواجه نصیر الدّین طوسی دیگران نه معصومی دارند و نه مدّعی عصمت برای کسی هستند، پس جز ائمّه اطهار مصداقی ندارد. ابن حجر میگوید:

«این گفته پیغمبر- بر آنها پیشی نگیرید که تباه شوید، و از آنها کوتاهی نکنید که تباه شوید، و به آنان نیاموزید که از شما داناترند- دلیل است که هر که از اهل البیت به مراتب عالی علمی رسید و برای وظایف دینی شایسته بود، بر دیگران مقدّم است.» [٢]

حافظ ابو نعیم از ابن عبّاس روایت میکند که پیغمبر فرمود:

«هر که را خوش آید که همچون زندگی من بزید و همچون مرگ من بمیرد و در بهشت جاودانی سکونت کند، علی را از پس من ولی انتخاب کند [٣] و ولی او را ولی گیرد و به امامان از پس من که عترت مناند و از گل من آفریده شدهاند، اقتدا کند