مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٧ - مراحل و منازل

در این حدیث جان مطلب ادا شده است: عبادت موجب تقرّب، و تقرّب موجب محبوبیت نزد خداست؛ یعنی با عبادت انسان به خدا نزدیک میشود و در اثر این نزدیکی قابلیت عنایت خاص مییابد و در اثر آن عنایتها گوش و چشم و دست و زبان او حقّانی میگردد؛ با قدرت الهی میشنود و میبیند و میگوید و حمله میکند، دعایش مستجاب و مسؤولش برآورده است.

حقیقت این است که روح مذهب تشیع که آن را از سایر مذاهب اسلامی ممتاز میکند و بینش اسلامی خاص به پیروان خود میدهد، دید خاصّ این مذهب درباره «انسان» است. از طرفی استعدادهای انسان را بسی شگرف میداند- که بدان اشاره شد- و جهان انسان را هیچگاه از وجود «انسان کامل» که همه استعدادهای انسانی در او به فعلیت رسیده باشد خالی نمیداند، و از طرف دیگر طبق بینش این مذهب عبودیت، یگانه وسیله وصول به مقامات انسانی است و طی طریق عبودیت به صورت کامل و تمام جز با عنایت معنوی و قافله سالاری انسان کامل که ولی و حجّت خداست میسّر نیست. از این رو اولیاء این مذهب گفتهاند:

بنی الاسلام علی خمس: علی الصّلوة و الزّکوة و الصّوم و الحجّ و الولایة و لم یناد بشیء کما نودی بالولایة [١].