مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٥ - مراحل و منازل

مخصوصاً کلمه «اذن پروردگار» اضافه میشود که توهّم نشود که کسی از خودش در مقابل ذات حق استقلال دارد و همه بدانند که «لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ الّا بِاللّهِ» هر حول و قوّهای- اعمّ از اندک یا بسیار، کوچک یا بزرگ- متّکی به ذات اقدس احدیت است؛ هر موجودی در هر مرتبهای مجرای اراده و مشیت الهی است و مظهری از مظاهر آن است؛ پیامبران در هر کار و از جمله در اعجاز خود متّکی و مستمدّ از منبع لا یزال غیبی هستند.

در سوره مبارکه نمل، داستان سلیمان و ملکه سبا را نقل میکند. سلیمان، ملکه سبا را احضار میکند و ملکه به حضور سلیمان روانه میشود. سلیمان از حاضران مجلس میخواهد که تخت ملکه را پیش از ورود خودش حاضر نمایند. برخی داوطلب میشوند و سلیمان به نوع کار آنها راضی نمیشود تا آنکه:

قالَ الَّذی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکتابِ انَا اتیک بِهِ قَبْلَ انْ یرْتَدَّ الَیک طَرْفُک [١].

آن که دانشی از لوح محفوظ نزد او بود گفت: من پیش از آنکه چشم به هم بزنی آن را حاضر میکنم (و حاضر کرد).

تعبیر قرآن این است که آن دانشمند گفت: «من آورنده آن در این مدّت کم هستم». پس حول و قوّه را به خود نسبت میدهد و بعلاوه میگوید آن که دانشی از لوح محفوظ نزدش بود چنین گفت؛ اشاره به اینکه این کار خارق العاده را به موجب نوعی دانش کرد و آن دانش از نوع علومی که در دفترهای بشری تاکنون ثبت شده نیست؛ دانشی است که با ارتباط و اتّصال به لوح محفوظ یعنی با قرب به ذات حق میتوان بدان رسید.

و باز قرآن صریحا درباره خود این پیامبر میگوید:

فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّیحَ تَجْری بِامْرِهِ رُخاءً حَیثُ اصابَ وَ الشَّیاطینَ کلَّ بَنّاءٍ وَ غَوّاصٍ وَ اخَرینَ مُقَرَّنینَ فِی الاصْفادِ، هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ اوْ امْسِک بِغَیرِ حِسابٍ [٢].

ما باد را مسخّر وی ساختیم در حالی که به آسانی به امر و اراده او هر جا بخواهد