مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤٠ - ٢ آیا از قرآن استفاده می شود که رسول اکرم می خوانده و می نوشته است؟

الَمْ یجِدْک یتیماً فَاوی وَ وَجَدَک ضالًّا فَهَدی وَ وَجَدَک عائِلًا فَاغْنی [١].

آیا تو یتیمی نبودی که خدا به تو پناه داد؟ گمراه و بیخبر نبودی که خدا تو را راهنمایی کرد و با خبرت ساخت؟ تهیدست نبودی که خداوند تو را بینیاز ساخت؟

امّا سخن در معلّم است که لزوماً چی و کی باید باشد؟ آیا انسان حتماً باید از بشر دیگر علم بیاموزد، پس حتما لازم است کلید دانش بشرهای دیگر را که نامش «سواد داشتن» است در اختیار داشته باشد؟ آیا انسان را آن پایه نیست که مبتکر باشد؟ آیا انسان نمیتواند بینیاز از انسانهای دیگر، کتاب طبیعت و خلقت را مطالعه کند؟ آیا انسان را آن مقام و درجه نیست که با غیب و ملکوت اتّصال پیدا کند و خداوند مستقیماً معلّم و هادی او باشد؟ قرآن کریم درباره پیغمبر میفرماید:

وَ ما ینْطِقُ عَنِ الْهَوی، انْ هُوَ الّا وَحْی یوحی، عَلَّمَهُ شَدیدُ الْقُوی [٢].

او از هوای نفس سخن نمیگوید، آنچه میگوید جز وحی که به او میرسد نیست؛ آنکه دارای نیروهای زیادی است او را تعلیم داده است.

علی (علیه السّلام) درباره رسول اکرم میفرماید:

و لقد قرن اللّه به منذ کان فطیما اعظم ملک من ملائکته یسلک به طریق المکارم و محاسن اخلاق العالم [٣].

از آن زمان که کودک بود و تازه از شیر گرفته شده بود، خداوند بزرگترین فرشته خویش را مأمور و مراقب او قرار داده، آن فرشته او را در راههای مکرمت میبرد و به نیکوترین اخلاق جهان سوق میداد.