بنابر اين روايت از جهت محمد بن فضيل هم موثق است و توثيق شيخ مفيد و قاعده «نقل أحد الثلاثة» براى اثبات آن كافى است و شهادت معارضى بر عدم وثاقت در كار نيست.

جهت دوم، زكات غلات و مواشى مجنون

مشهور قدما مانند شيخ مفيد و شيخ طوسى و ديگران كه قائل به وجوب زكات در غلات و مواشى صبى بودند، در غلات و مواشى مجنون هم قائل به وجوب زكات‌اند. ولى متأخرين كه به تدريج در غلات و مواشى صبى از آن فتوا دست كشيدند، در غلات و مواشى مجنون هم قائل به عدم وجوب زكات شدند بلكه برخى از فقهاى متأخر اشكال كرده‌اند كه چرا در اين مسئله مجنون ملحق به صبى شده است؟ صحيحه محمد بن مسلم و زراره «فأمّا الغلات فالصدقة فيها واجبة» در صورت عدم تعارض و تساقط، در باب يتيم و صبى بوده نه در باب مجنون، چرا از صبى و يتيم كه مورد روايت بود به مجنون تعدى شده است؟ اين اشكال در اكثر كلمات مشهور متأخرين بر مشهور قدماى اصحاب به چشم مى‌خورد و لذا گفته‌اند به طريق اولى بايد زكات در غلات و مواشى مجنون نباشد.

البته اين اشكال وارد نيست و در ادامه بحث اثبات خواهيم كرد كه حق با قدماست و مقتضاى صناعت اين است كه غلات و مواشى مجنون زكات دارد و با آنكه روايت خاص مذكور در مورد غلات مجنون نيست، وجه ثبوت زكات در غلات و مواشى مجنون، اولى از وجه ثبوت زكات در غلات و مواشى صبى است. لذا برخى از متأخرين مانند شهيد صدر در حاشيه منهاج الصالحين در مورد غلات و مواشى مجنون و نيز غلات صبى فتوا به وجوب زكات داده است، ولى در مواشى صبى احتياطاً قائل به زكات شده است، يعنى ثبوت زكات را در