ابزارهاى پولى بگيرند بازار پول با زيادى عرضه مواجه شده در نتيجه نرخ بهره به شدت افزايش و قيمت ابزارهاى مورد نظر كاهش مى‌يابد و به ناچار بانكها براى رسيدن به نقدينگى بخشى از سرمايه‌هايشان را از دست خواهند داد.

٣. نظريه پيش بينى درآمد: (٥) اين نظريه كه پس از جنگ جهانى دوم گسترش يافت به وامهاى ميان مدت اقساطى اختصاص دارد. براساس اين نظريه مديران بانك‌ها با توجه به قدرت پرداخت متقاضيان، منابع بانك را بايستى آن چنان به وامهاى ميان مدت اقساطى اختصاص دهند كه پيوسته يك جريان پول نقد به طرف بانك ايجاد شود. نتيجه اين مى‌شود كه هميشه مقدارى پول در صندوق بانك موجود است كه مى‌توان جواب مراجعه كنندگان (سپرده‌گذاران) را داد و يا تبديل به وام جديدى كرد.

اين روش در شرايط عادى و با ثبات اقتصادى مى‌تواند اصول سه‌گانه را تأمين كند؛ ولى در شرايط متحول خصوصاً در دوره‌هاى رونق و ركود كه پيش‌بينى روشن و منظمى از وضعيت اقتصادى و رفتارهاى سپرده‌گذاران و متقاضيان اعتبارات نيست نمى‌تواند موفق باشد.

٤. نظريه مديريت بدهيها: تا دهه ١٩٥٠ كه بانكها بيشتر به وامها و اعتبارات كوتاه مدت و ميان مدت مى‌پرداختند توجه اصلى به سپرده‌هاى ديدارى بود. از نيمه اول دهه ١٩٦٠ به موازات تمايل بانكها و موءسسات پولى غير بانكى به سرمايه‌گذاريهاى بلند مدت، توجه به سپرده‌هاى پس‌انداز و مدت‌دار به طور فزاينده بالا رفت و به دنبال آن نظريه مديريت بدهيها مطرح شد براساس اين نظريه بانكها بهره پرداختى به سپرده‌هاى ديدارى را به صفر رساندند. (در كشورهايى كه به سپرده‌هاى ديدارى بهره مى‌دادند) و در مقابل متناسب با مدت زمان سپرده پس انداز و مدت‌دار، نرخ بهره سالانه متفاوتى دادند. به اين ترتيب كه هرچه سر رسيد سپرده بلند مدت‌تر مى‌شد نرخ بهره سالانه آن نيز بيشتر مى‌شد. مطابق اين نظريه مديران بانك با تغيير دادن نرخ بهره سپرده‌هاى مختلف تركيب سپرده‌ها را تغيير داده به مقصود خود در برنامه‌ريزى نائل مى‌شدند. براى مثال

(٥)anticipatedthe -income theory-the