فى تفسير الميسر من ان كلما الهى عن ذكر اللّه فهو الميسر وروايه الفضيل: سالت ابا جعفر( ع) عن هذه الاشياء التى يلعب بها الناس: النرد والشطرنج حتى انتهيت الى السدر، قال: اذا ميز اللّه الحق من الباطل مع ايهما يكون؟ قلت: مع الباطل قال:

فمالك والباطل وفى موثقه زراره عن ابى عبداللّه(ع): انه سئل عن الشطرنج و عن لعبه شبيب التى يقال لها لعبه الامير وعن لعبه الثلاث؟ فقال: اراتيك اذا ميز الحق من الباطل مع ايهما يكون قلت: مع الباطل، قال: فلا خير فيه.

گفته مى‌شود: مراد از قمار در اين جا معناى مصدرى آن نيست تا انصراف آن به بازى همراه رهن در اينجا نيز وارد باشد، بلكه مراد »از قمار« آلات قمار است، به قرينه اين سخن كه فرمود: (بيعه و شراوه) و نيز: (اما الميسر فهو النرد...) الى آخر و مويد اين حكم، روايتى است كه از اميرالمومنين(ع) نقل شده درباره تفسير ميسر كه فرمود: هر آن چه انسان را ازياد خداى تعالى غافل كند ميسر است، و روايت فضيل كه گفت از اباجعفر عليهم السلام سوال نمودم درباره اين چيزهايى كه مردم با آنها بازى مى‌كنند مثل نرد، شطرنج و... تا اينكه رسيدم به سدر، فرمود: اگر خدا حق را از باطل تمييز دهد، »اين ها« با كدام طرف خواهد بود؟ گفتم: با باطل، فرمود: پس تو را با باطل چه كار است؟!. و در موثقه زراره از ابى عبد اللّه(ع) نقل شده كه از ايشان درباره شطرنج و بازى شبيب كه به آن لعبه الامير مى‌گويند و بازى ثلاث سوال شد. پس فرمود: آيا اگر حق و باطل از هم جدا شوند و مشخص گردند «اين بازى‌ها» با كدام يك خواهد بود؟ گفتم: با باطل. فرمود: پس خيرى در آن نمى‌باشد.

با اين حال مولف پس از ذكر ادله و مويدات حكم به حرام بودن اين قسم از قمار، به