آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٢٢ - فصل ٦ گفتارى كه مسافر هنگام خوابيدن جهت رسيدن به عنايت كامل حق مىخواند و باعث فزونى خوش بختى و تن درستى مىگردد

چاره‌جويى‌هايى مانند آن از تباه گرديدن آن‌ها جلوگيرى كند، امكان ندارد؛ زيرا در طول وقت خواب هر لحظه ممكن است اتّفاقى بيفتد كه هيچ پيش بينى نمى‌كرد. بنا بر اين براى آدم خفته حادثه‌هاى ناگوارى پيش مى‌آيد و در زير بار آسيب‌هاى بهت‌آور و گيج‌كننده‌اى قرار مى‌گيرد. حال چه كسى به او توان مى‌دهد كه سلامت خود را در وقت بيدارى جمع كند و چه كسى اعضايش را مجدّدا به سلامت كامل بر مى‌گرداند و امور سخت و بسيار دشوارش را بر طبق اراده‌ى قوى برايش حفظ مى‌كند، جز خداوند بزرگ يكتا؟»[١] پس شايسته است از هر آن چه موجب خشم الهى بر وى مى‌گردد، توبه كند و اگر نفسش بر توبه كردن با او هم آهنگى نمى‌كند و بر مسلّط شدن سنگ دلى بر او و بر نافرمانى و سركشى از دستورهاى خدا پافشارى مى‌ورزد، بايد از خداوند براى خويش عفو بخواهد كه در وقت خوابيدن چاره‌اى نيست از اين كه بايد كارى براى رضاى خدا انجام دهد؛ چون اگر خدا بر او خشمگين باشد و او هم غضب خدا را سبك شمرد و به آن توجّه نكند، بر تباهى روان و دلش و هر چه برايش ارزشمند است، كمك كرده و در موقعيّتى قرار گرفته است كه سزاوار است خود و ديگران بر وى بگريند.

هم چنين اگر به سبب آلودگى به جنايات و معاصى آن قدر خوار گشته است كه در خواست بخشايش و آمرزش برايش روا نيست، پس بايد خود را تسليم خداوند كند؛ هم چون كسى كه وقتى مى‌بيند قاتلى را به انتقام مقتول مى‌خواهند بكشند، دلش مى‌سوزد و خود را به جاى قاتل تسليم مى‌كند. در آن صورت از رحمت خدا- كه همه چيز را فرا گرفته است- به دور نيست كه به او مهر ورزد و او را ببخشايد و در هنگام خوابش وى را نگه‌دار باشد و سرمايه‌هاى وقت بيدارى را به او برگرداند.

نيز بايد خودش و هر كس و هر چيز كه برايش ارزشمند است، به خداى‌

[١] فلاح السّائل: ٢٧١، با اختلافات.