و از خداى بخواه كه تو را از پيروى هواى نفس و دفاع از خيانتكاران مصون دارد، چرا كه خداوند مصون‌دارنده و مهربان است. (١٠٦)
و از كسانى كه با ارتكاب گناهان به خود خيانت مى‌كنند دفاع مكن، كه خداوند كسى را كه خيانتكار و گناه‌پيشه است دوست نمى‌دارد. (١٠٧)
آنان از مردم شرم مى‌كنند و خيانت‌هاى خود را پنهان مى‌دارند ولى از خدا شرم نمى‌كنند و در حضور او مرتكب گناه مى‌شوند، در صورتى كه خدا- هنگامى كه آنان شبانه درباره سخنى كه او نمى‌پسندد مى‌انديشند و براى تحقق آن چاره‌جويى مى‌كنند- با ايشان است. و خدا نه تنها از اين كارشان آگاه است، بلكه به هركارى كه مى‌كنند احاطه دارد. (١٠٨)
هان، شماييد كسانى كه در زندگى دنيا از آنان دفاع كرديد. اگر هم اين دفاع شما براى آنان سودمند باشد كيست كه روز قيامت در برابر خدا از آنان حمايت كند؟ يا كيست كه در آن روز كارهايشان را سامان دهد؟ (١٠٩)
پس به سود خيانتكاران است كه به درگاه خدا توبه برند، زيرا هركس به ديگرى بدى كند يا با ارتكاب گناه بر خود ستم روا دارد سپس از خدا آمرزش بخواهد، خدا را آمرزنده و مهربان خواهد يافت. (١١٠)
و هركس گناهى كند، آن را تنها بر ضد خود انجام مى‌دهد، و خدا كسى را كه مرتكب گناه شده است مى‌شناسد و ديگرى را به جاى او مؤاخذه نمى‌كند، زيرا او دانا و حكيم است. (١١١)
و هركس دچار لغزش گردد يا گناهى مرتكب شود، سپس آن را به گردن بى‌گناهى بيفكند، كيفر تهمت و گناه آشكارى را به دوش كشيده است. (١١٢)
و اگر فضل و رحمت خدا شامل حال تو نبود، گروهى از آنان تصميم داشتند تو را گمراه سازند و به دفاع از خيانتكاران وادارت كنند و حال آن‌كه جز خويشتن را به گمراهى نمى‌افكنند و هيچ زيانى به تو نمى‌رسانند، زيرا خداوند كتاب و حكمت را بر تو فروفرستاده و حقايقى را به تو آموخته است كه خود نمى‌توانستى آنها را فراگيرى، و فضل خدا همواره بر تو بزرگ بوده است. (١١٣)