و بدين‌گونه پيش از تو در هيچ شهرى پيامبرى هشداردهنده نفرستاديم مگر اين‌كه مرفّهانش گفتند: ما پدرانمان را بر آيينى يافته‌ايم و قطعا از پى راه و رسم آنان خواهيم رفت. (٢٣)
پيامبرشان در پاسخ گفت: آيا راه پدرانتان را مى‌پوييد هرچند براى شما آيينى آورده باشم كه از آنچه پدرانتان را بر آن يافته‌ايد هدايت‌كننده‌تر باشد؟ گفتند: ما به آنچه شما براى ابلاغ آن فرستاده شده‌ايد كافريم. (٢٤)
در نتيجه ما از آنان انتقام گرفتيم و هلاكشان كرديم، پس بنگر كه فرجام آنان كه پيامبران را تكذيب نمودند چگونه شد. (٢٥)
تقليد از پدران را مى‌توان رها كرد؛ تو براى آنان داستان ابراهيم را بيان كن، آن‌گاه كه ابراهيم به پدرش و قومش گفت: من از آنچه شما مى‌پرستيد سخت دورى مى‌جويم؛ (٢٦)
ولى خداى را كه مرا آفريده است مى‌پرستم، زيرا يقين دارم كه او چون آفريدگار است، مرا به سوى حق هدايت مى‌كند. (٢٧)
و خداوند اين سخن ابراهيم را در ميان نسلش جاودان ساخت، بدان اميد كه مشركان نسل او با راهنمايى يكتاپرستانشان به سوى توحيد باز گردند. (٢٨)
ولى آن شرك‌پيشگان به سوى توحيد بازنگشتند [و ما هم هلاكشان نكرديم،] بلكه آنان و پدرانشان را از نعمت‌هاى خود بهره‌مند ساختم تا آن‌كه قرآن، اين كتاب سراسر حق، و پيامبرى كه درستى نبوّتش آشكار است براى آنان آمد. (٢٩)
و هنگامى كه حق براى آنان آمد گفتند: اين افسون است و ما آن را نخواهيم پذيرفت. (٣٠)
و گفتند: چرا اين قرآن بر مردى بزرگ از اين دو شهر (مكّه و طائف) فروفرستاده نشده است؟ (٣١)
شگفتا! آيا آنان رحمت پروردگارت را تقسيم مى‌كنند تا نبوّت را به هركه بخواهند عطا كنند؟ ماييم كه حتى وسيله گذران آنان را در زندگى دنيا ميانشان تقسيم كرده، و برخى از آنان را بر برخى ديگر به درجاتى برترى داده‌ايم تا يكديگر را به خدمت گيرند و زندگى اجتماعى خود را سامان بخشند. و نبوّت كه رحمت پروردگار توست بهتر از مال و ثروتى است كه آنان گرد مى‌آورند. پس چگونه ممكن است اعطاى اين مقام را بر عهده آنان بگذاريم؟ (٣٢)
دارايى‌ها و زر و زيور دنيا نزد خدا بى‌ارزش است، و لذا اگر تقدير الهى بر اين نبود كه همه مردم- چه مؤمن و چه كافر- در دستيابى به وسايل زندگى يكسان باشند، براى خانه‌هاى كسانى كه به خداى رحمان كفر مى‌ورزند سقف‌هايى از نقره قرار مى‌داديم و نيز پله‌هايى كه بر آنها آشكار شوند. (بر آنها برآيند و خود را به ديگران بنمايانند.) (٣٣)