و به راستى يوسف پيش از اين، آن نشانه‌هاى روشن را كه بر درستى رسالتش دلالت داشت براى شما آورد. پس تا زنده بود همچنان در حقّانيّت آنچه براى شما آورده بود ترديد داشتيد، تا وقتى كه درگذشت، گفتيد:
خدا بعد از او هرگز پيامبرى برنمى‌انگيزد. اين‌گونه، خداوند كسانى را كه از حدّ بگذرند و در شك و ترديد به سر برند، به بيراهه مى‌افكند. (٣٤)
همان كسانى كه در آيات خدا- بى‌آن‌كه برايشان برهانى آمده باشد- مجادله مى‌كنند. اين كار نزد خدا و نزد كسانى كه ايمان آورده‌اند، مايه دشمنى بزرگى است. اين‌گونه، خداوند بر دل هر گردنكش زورگويى مهر مى‌زند تا به حق راه نيابد. (٣٥)
فرعون [بار ديگر سخن آن مرد را قطع كرد و] گفت: اى هامان، براى من بنايى مرتفع بساز تا بر فراز آن بروم، شايد به اسباب و وسايلى دست بيابم؛ (٣٦)
وسايلى آسمانى، تا بدين‌طريق از خداى موسى اطلاع يابم و البته من او را دروغگو مى‌پندارم. بدين‌سان براى فرعون كردار زشتش آراسته گشت و از راه درست باز داشته شد. به همين جهت براى مبارزه با حق به نيرنگ‌هايى دست زد، ولى نيرنگ‌هاى او جز در تباهى نبود و او را به هدف نرساند. (٣٧)
و آن كس كه ايمان آورده بود، سخن خود را ادامه داد و گفت: «اى قوم من، مرا پيروى كنيد كه من شما را به راه درست كه با پيمودن آن به سعادت مى‌رسيد راه مى‌نمايم. (٣٨)
اى قوم من، جز اين نيست كه اين زندگى دنيا بهره‌اى براى سراى آخرت است، و سراى آخرت است كه سراى پايندگى است. (٣٩)
هركه در اين جهان كار بد كند، جز همانند آن در آخرت سزا داده نمى‌شود، و كسانى كه كار شايسته كنند- مرد باشند يا زن- بدين شرط كه با ايمان باشند، به بهشت درمى‌آيند و در آن‌جا بى‌حساب (بى‌آن‌كه عوضى از آنان خواسته شود) روزى داده مى‌شوند. (٤٠)