سپس از مشركان كناره گرفتند و به يكديگر گفتند: اكنون كه از آنان و از آنچه به جاى خدا مى‌پرستند كناره گرفتيد و روى به خداى يكتا آورديد، در آن غار جاى گيريد كه پروردگارتان رحمتى از رحمت خود را بر شما مى‌گستراند و براى شما در كارتان گشايشى فراهم مى‌آورد. (١٦)
و اگر خود را ميان آنان فرض كنى، مى‌بينى كه چون خورشيد برمى‌آيد، از غارشان به سمت راست مى‌گرايد و بر آن جانب پرتو مى‌افكند. و چون غروب مى‌كند، از آنان مى‌گذرد در حالى‌كه نورش بر سمت چپ غار مى‌تابد؛ اين در حالى است كه آنان در جايى فراخ از آن‌كه آفتاب بر آن نمى‌تابد قرار گرفته‌اند. اين از آيات خداست.
هركه را خدا هدايت كند او رهيافته است، و هركه را به گمراهى بيفكند، هرگز براى او كارگزارى هدايتگر نخواهى يافت. (١٧)
و ديدگانشان را گشوده مى‌بينى و آنان را بيدار مى‌انگارى، در حالى‌كه خفته‌اند، و ما آنها را از پهلوى چپ به راست و از پهلوى راست به چپ مى‌گردانيم تا لباس و اندامشان در اثر تماس با زمين فرسوده نگردد، و سگشان بر آستانه غار دو ساعدش را گسترده است. اگر بر آنها سر مى‌كشيدى، با حالت گريز از آنان روى مى‌گرداندى و از مشاهده آنها آكنده از ترس مى‌شدى. (١٨)
و همان‌گونه كه خواب را بر آنان مسلط كرديم، بيدارشان نموديم تا در ميان خود از يكديگر پرسش كنند. گوينده‌اى از آنان گفت: چقدر در خواب مانده‌ايد؟ چند تن از آنان گفتند: يك روز يا پاره‌اى از روز را مانده‌ايم، و برخى ديگر گفتند: پروردگارتان به مقدار ماندنتان داناتر است؛ اينك يكى از خودتان را با اين درهم‌هايتان به شهر بفرستيد؛ او بايد بنگرد كه غذاى كدامين فروشنده پاكيزه‌تر است پس از همان براى شما خوردنى بياورد، و بايد با مردم در دادوستد و رفت‌وآمدش نرمى كند، مبادا كشمكشى روى دهد و كسى را از حال شما باخبر سازد. (١٩)
قطعا اگر آنان بر شما دست يابند سنگسارتان مى‌كنند يا شما را به آيين خود بازمى‌گردانند و در آن صورت هرگز سعادتمند نخواهيد شد. (٢٠)