آيا آن‌كس كه آفريدگان را بار نخست پديد مى‌آورد و سپس آنها را با برانگيختن مجدد به سوى خود بازمى‌گرداند، و آن كس كه امورتان را تدبير مى‌كند و از آسمان و زمين به شما روزى مى‌دهد، او بهتر است يا معبودان اهل شرك كه هيچ‌كارى از آنها ساخته نيست؟ آيا با وجود خدا معبودى شايسته پرستش، هست؟ بگو: اگر راست مى‌گوييد كه اينها شايسته پرستش‌اند برهان خود را بياوريد. (٦٤)
بگو: از فرشتگان و جنّيان و پارسايان بشر كه در آسمان‌ها و زمينند و شما آنها را مى‌پرستيد، هيچ‌كدام از غيب آگاه نيستند؛ تنها خداست كه از غيب آگاه است. آنها درنمى‌يابند كه چه زمانى قيامت برپا مى‌شود و كسى برانگيخته مى‌شوند. (٦٥)
بلكه دانش منكران معاد درباره آخرت به پايان رسيده است زيرا همه دانش خود را در امور دنيا به كار برده و درباره آخرت اطّلاعى كسب نكرده‌اند و چنانند كه گويى آن را نشنيده‌اند، نه، بلكه خبرش به گوش آنان رسيده ولى در شك و ترديد به سر مى‌برند. بلكه آنان كوردل‌اند و از درك آن ناتوانند. (٦٦)
و آنان كه كافر شدند گفتند: آيا هنگامى كه ما و پدرانمان مرديم و خاك شديم، حتما زنده از گورها بيرون آورده مى‌شويم؟ اين چگونه ممكن است؟ (٦٧)
به يقين اين را به ما وعده داده‌اند و پيش‌تر نيز آن را به پدرانمان وعده داده بودند، ولى چنين چيزى تاكنون تحقّق نيافته است. اين جز افسانه‌هايى كه مردمان نخستين بافته‌اند چيزى نيست. (٦٨)
اى پيامبر، به آنان بگو: در زمين سير و سفر كنيد و بنگريد فرجام آن مجرمانى كه رستاخيز را دروغ شمردند چگونه بوده است. (٦٩)
و بر آنان اندوه مخور كه چرا بر كفرشان اصرار مى‌ورزند، و از اين‌كه نيرنگ مى‌زنند تا دعوت تو را خاموش كنند دلتنگ مباش، زيرا كارشان بر عهده ماست. (٧٠)
منكران رستاخيز، به تمسخر، از پيامبر و مؤمنان مى‌پرسند: اگر راست مى‌گوييد كه كافران در دنيا و آخرت گرفتار عذاب مى‌شوند، اين وعده كى تحقق خواهد يافت؟ (٧١)
بگو: من اميد آن دارم كه بخشى از عذابى كه شتاب در آن را مى‌طلبيد در پى شما باشد. (٧٢)
و به راستى پروردگارت از فضل خود به مردم نعمت و رحمت بخشيده و عذاب را از آنان به تأخير افكنده است، ولى بيشترشان بر اين نعمت سپاسگزارى نمى‌كنند، بلكه به تمسخر شتاب در عذاب را مى‌خواهند. (٧٣)
آنان گمان نكنند كه تأخير عذاب به علّت ناآگاه بودن خدا از كفرشان است، زيرا پروردگارت آنچه را كه سينه‌هايشان نهان مى‌دارد و آنچه را كه خود آشكار مى‌كنند، قطعا مى‌داند. (٧٤)
و در آسمان و زمين هيچ نهانى نيست جز اين‌كه در كتابى كه روشنگر حقايق است ثبت شده است. (٧٥)
همانا اين قرآن بيشتر احكام و معارفى را كه بنى اسرائيل درباره آنها اختلاف دارند، بر آنان حكايت مى‌كند و درست و نادرست آنها را آشكار مى‌سازد. (٧٦)